FlashFeed

Pełny tekst

Trend określany jako silver shape hair nie skupia się na jednym konkretnym cięciu. To raczej sposób myślenia o fryzurze, w którym najważniejsze stają się proporcje, ruch i lekkość. Efekt jest nowoczesny, niewymuszony i daleki od stereotypowego postrzegania siwych włosów.

Naturalna siwizna coraz częściej staje się elementem świadomego stylu, a nie czymś, co trzeba ukrywać. Widać to zarówno na TikToku i Instagramie, jak i w inspiracjach publikowanych przez magazyny modowe. W centrum uwagi znajdują się fryzury, które dodają włosom objętości, eksponują ich wielowymiarowy odcień i sprawiają, że całość wygląda świeżo bez względu na długość.

Nie kolor robi największe wrażenie, ale dobrze zaprojektowane cięcie

Największą siłą trendu silver shape hair jest to, że nie narzuca jednej fryzury. Zamiast tego pokazuje, jak ogromne znaczenie ma odpowiednio dobrany kształt. Siwe włosy często mają inną strukturę niż wcześniej – bywają bardziej szorstkie , delikatniejsze albo zyskują naturalną falę. Dobrze wykonane cięcie potrafi wykorzystać te cechy jako atut, zamiast z nimi walczyć.

To właśnie dlatego coraz częściej pojawiają się fryzury z miękkimi liniami, subtelnym cieniowaniem i naturalnym ruchem. Nie chodzi o spektakularne metamorfozy, ale o taki efekt, który wygląda lekko nawet wtedy, gdy włosy są ułożone bardzo swobodnie.

Cztery fryzury, które najlepiej podkreślają urok siwych włosów

Wśród najczęściej wybieranych cięć powtarzają się cztery propozycje. Każda daje nieco inny efekt, ale wszystkie mają wspólny mianownik – pozwalają naturalnemu kolorowi wyglądać bardziej nowocześnie.

Bob z objętością i bocznym przedziałkiem – optycznie dodaje fryzurze pełni, a jednocześnie pięknie eksponuje srebrne refleksy.

Długie włosy z miękkim cieniowaniem i falami – zachowują długość, ale zyskują więcej ruchu i lekkości.

Long pixie – krótkie, nowoczesne cięcie z nieco dłuższą górą i bokami, które wygląda elegancko, ale nie jest sztywne.

Grey lob – długość sięgająca obojczyków łączy wygodę krótszych fryzur z możliwościami stylizacji charakterystycznymi dla dłuższych włosów.

To właśnie te fryzury najczęściej pojawiają się w inspiracjach pokazujących, że naturalna siwizna może wyglądać niezwykle współcześnie.

Bob z objętością sprawia, że srebrne pasma wyglądają jeszcze bardziej wyraziście

Bob pozostaje jedną z najbardziej uniwersalnych fryzur , ale w przypadku siwych włosów szczególnie dobrze sprawdza się jego miękko wymodelowana wersja. Boczny przedziałek oraz delikatnie uniesione włosy u nasady tworzą wrażenie większej objętości, dzięki czemu całość wygląda świeżo i dynamicznie.

To także fryzura, która bardzo dobrze współpracuje z naturalnym połyskiem siwych pasm. Światło odbija się od różnych długości, przez co kolor wydaje się bardziej wielowymiarowy, nawet bez dodatkowej koloryzacji.

Długie włosy odzyskują lekkość dzięki subtelnym warstwom

Jeszcze do niedawna panowało przekonanie, że siwe włosy najlepiej prezentują się wyłącznie w krótkich fryzurach. Trend silver shape hair pokazuje coś zupełnie odwrotnego. Dłuższe długości również wyglądają efektownie, jeśli nie są ciężkie i jednolite. Najczęściej wybieranym rozwiązaniem są miękkie warstwy oraz delikatne fale . Dzięki nim fryzura zyskuje naturalny ruch, a siwy kolor przestaje wyglądać płasko. Efekt jest swobodny, elegancki i bardzo współczesny.

Long pixie pokazuje, że krótkie włosy mogą być niezwykle miękkie

Soft Pixie od lat kojarzy się z odważnym charakterem, ale jego dłuższa odsłona ma znacznie łagodniejszy wygląd. Nie jest tak geometryczna jak klasyczna wersja, dlatego łatwiej dopasowuje się do różnych sposobów stylizacji. Dłuższa góra pozwala zmieniać kierunek układania włosów, a nieco pełniejsze boki sprawiają, że fryzura nie wygląda zbyt surowo. W połączeniu z naturalną siwizną tworzy bardzo nowoczesny efekt, który nie potrzebuje skomplikowanego stylizowania.

Grey lob to kompromis między krótką a długą fryzurą

Lob od kilku sezonów nie znika z trendów i równie dobrze prezentuje się na siwych włosach. Długość kończąca się w okolicy obojczyków daje dużą swobodę – można nosić ją gładko, z miękkimi falami albo w bardziej swobodnym wydaniu. Właśnie ta uniwersalność sprawia, że grey lob często wybierają osoby, które nie chcą radykalnego skracania włosów, ale jednocześnie marzą o fryzurze wyglądającej lżej. Naturalne srebrne pasma zyskują dzięki temu więcej przestrzeni, a całość prezentuje się harmonijnie i bardzo współcześnie.

To nie jest trend dla jednego stylu - liczy się naturalny efekt

Silver shape hair nie jest związany z konkretną estetyką. Dobrze odnajduje się zarówno w minimalistycznych stylizacjach, jak i bardziej klasycznych czy eleganckich zestawach. Zamiast przyciągać uwagę spektakularnym cięciem, stawia na proporcje i ruch, które wydobywają naturalne piękno włosów. To właśnie dlatego trend zyskał popularność w mediach społecznościowych. Pokazuje, że nowoczesny wygląd nie zawsze oznacza zmianę koloru. Czasami wystarczy fryzura, która współgra z naturalną strukturą włosów i pozwala siwym pasmom stać się najmocniejszym elementem całego wizerunku.

View Burdaffi on the source website

Pełny tekst

Lato od zawsze sprzyja odważniejszym wyborom w manicure. To moment, w którym z przyjemnością odkładamy neutralne odcienie na bok i znów pozwalamy sobie na więcej: kolor, połysk, zdobienia i detale, które przyciągają spojrzenia . Według Faye Louise Dennis, manikiurzystki gwiazd i ambasadorki Bio Sculpture, w lipcu ten trend wybrzmiewa mocniej niż kiedykolwiek.

To będą najmodniejsze paznokcie latem 2026

Choć delikatny nail art nadal ma swoje pięć minut, coraz wyraźniej widać powrót bardziej zabawowej estetyki. Na liście najgorętszych inspiracji są paznokcie w stylu Wimbledon z tenisowymi akcentami, kolorowe końcówki french, mleczne lawendowe odcienie, a także biżuteryjne zdobienia i połyskujące aplikacje.

„To połączenie minimalizmu i maksymalizmu sprawia, że lipcowe trendy są w tym sezonie tak ciekawe. Klientki dzielą się na te, które chcą, by paznokcie wyglądały lekko i naturalnie, oraz te, które szukają efektu wow – poprzez chrom, fakturę i kolor. Najlepszy balans? Czysta baza i jeden wyrazisty detal, zamiast pełnego zanurzenia się w jednej skrajności” – mówi Dennis.

Jej rada dla osób, które chcą wyjść poza swoją strefę komfortu? Zacząć od małych kroków . „Jeśli obawiasz się koloru, wypróbuj go tylko na końcówkach albo na jednym paznokciu akcentującym, zamiast na całej stylizacji. To właśnie dlatego kolorowy french stał się tak popularny. Warto też eksperymentować nie tylko z odcieniem, ale i z wykończeniem – ten sam kolor wygląda zupełnie inaczej pod błyszczącym topem niż w wersji chromowanej”.

Oto 8 pomysłów na manicure, które warto wypróbować w lipcu.

1. Paznokcie w stylu Wimbledon

Game, set, match. Tenisowe motywy, mini piłeczki, zielone akcenty i subtelne zdobienia to najmodniejszy sposób, by przenieść estetykę kortu na paznokcie . Idealne uzupełnienie letniego „method dressing” w czasie Wimbledonu.

2. Błękit nieba

Można śmiało powiedzieć, że błękit nieba to następca maślanej żółci . „Moje klientki nie mogą się od niego odzwyczaić. Uwielbiam pracować z odcieniami takimi jak Aqua Drive i Blue Ballad od Bio Sculpture. Wyglądają świetnie zarówno na krótkich, jak i długich paznokciach, a do tego pięknie komponują się ze złocistą opalenizną” – mówi Dennis.

3. Koronkowe paznokcie

Koronkowy manicure z biżuteryjnymi, nieregularnie rozmieszczonymi zdobieniami to dowód na to, że minimalizm nie musi oznaczać nudy. Stylizacja stworzona przez @imarninails dla Iris Law idealnie balansuje między subtelnością a efektem przyciągającym uwagę.

View Burdaffi on the source website

4. Lawenda

Według Dennis lawendowe paznokcie będą w tym miesiącu wszędzie. Klucz tkwi jednak w miękkości koloru . „Delikatne lawendowe paznokcie są ogromnym hitem, ale powinny być subtelne, a nie intensywne. Odcień taki jak Fluttering Lavender daje mleczny, półtransparentny efekt, którego teraz wszyscy szukają” – wyjaśnia.

5. Oliwkowy french

Kolorowe końcówki frencha od miesięcy zyskują na popularności. W lipcu Dennis proponuje świeże, nieoczywiste odcienie, takie jak oliwkowa zieleń, albo manicure w stylu Skittles French . „To wariant, w którym każdy paznokieć ma końcówkę w innym pastelowym kolorze. Daje zabawny, niedopasowany efekt i jest świetnym sposobem na przetestowanie koloru bez zobowiązań”.

6. Milky nails

„Mleczne paznokcie są minimalistyczną przeciwwagą dla letniego koloru” – mówi Dennis. Wybierz mleczną bazę BIAB w odcieniu delikatnego różu lub niemal przezroczystego nude , a następnie dodaj mikroskopijne zdobienie, drobną aplikację albo subtelne kropki.

View Burdaffi on the source website

7. Głęboki french

To manicure, w którym równie ważne jak kolor są kondycja paznokci i trwałość stylizacji . Zacznij od starannej pielęgnacji skórek, postaw na miękki owalny kształt, a całość wykończ błyszczącym topem i głęboką linią frencha .

8. Biżuteryjne akcenty

Zainspirowane drobnymi cekinowymi kwiatkami na paznokciach Dua Lipy, maksymalistyczne florystyczne zdobienia wracają do gry. I trudno o lepszy moment – sezon festiwalowy to idealny pretekst, by dodać manicure odrobinę blasku.

Oryginalny tekst ukazał się w brytyjskim wydaniu ELLE

Pełny tekst

Spis treści :

Jak rozpoznać ugryzienie smoka

Coraz prostszy obraz hobbitów

Sukces bez polowania i ognia

Przez ponad dwadzieścia lat odkryty na indonezyjskiej wyspie Flores niewielki, wymarły gatunek człowieka intrygował naukowców swoimi zaskakująco rozwiniętymi umiejętnościami. Jak sądzono, mierzący około metra wzrostu ludzie, mimo niewielkich mózgów, wytwarzali złożone narzędzia, posługiwali się ogniem i polowali na dużą zwierzynę. Gatunek nazwano Homo floresiensis , a jego przedstawicieli – ze względu na niski wzrost – „hobbitami” .

Nowe badanie opublikowane w czasopiśmie „Science Advances” podważa jednak jeden z najważniejszych argumentów przemawiających za ich rozwiniętymi zdolnościami. Krótko po odkryciu szczątków H. floresiensis w jaskini Liang Bua w 2003 roku badacze natrafili na ślady na kościach stegodona – wymarłego, karłowatego krewnego słonia. Kości znajdowały się w tych samych warstwach osadów co kamienne narzędzia przypisywane hobbitom. Uznano to za dowód, że polowali na te zwierzęta , choć wniosek opierał się przede wszystkim na współwystępowaniu kości i narzędzi. – Chciałam sprawdzić, czy rzeczywiście da się udowodnić, że H. floresiensis był myśliwym, za jakiego uchodził przez dekady – mówi nam dr Elizabeth Grace Veatch , paleoantropolożka z Uniwersytetu w Tybindze i główna autorka badania.

Jak rozpoznać ugryzienie smoka

Aby odróżnić ślady zębów od nacięć pozostawionych przez narzędzia, zespół przeprowadził eksperyment w ogrodzie zoologicznym w Atlancie . Waranowi o imieniu Rinca podano kozią padlinę. Zwierzę żerowało ostrożnie i metodycznie, a badacze zebrali później 72 nadgryzione kości, tworząc zbiór wzorców śladów zębów.

Mikroskopowe porównanie tych kości z kośćmi stegodona wykazało wyraźne różnice . Ślady zębów warana z Komodo są płytkie i szerokie, niekiedy tworzą też charakterystyczny wachlarz prążków. Kamienne narzędzie pozostawia natomiast głębsze i bardziej regularne nacięcie.

Po zmapowaniu obu typów śladów okazało się, że ślady zębów warana koncentrują się w miejscach, gdzie znajdowało się najwięcej mięsa – w okolicach barków i zadu. Sugeruje to, że gady dotarły do padliny jako pierwsze. Nacięcia przypisywane hobbitom występują natomiast głównie na kościach kończyn i żebrach, a więc tam, gdzie pozostawało mniej mięsa.

– Na początku myślałam, że widzę ślady nacięć. Okazało się, że niemal wszystkie były śladami zębów warana – mówi dr Veatch.

Prof. Michael Petraglia z Griffith University, który nie uczestniczył w badaniu, uważa argumenty autorów na rzecz biernego padlinożerstwa za mocne i przekonujące . Dr Anna Kay Behrensmeyer ze Smithsonian Institution zachowuje jednak większą ostrożność. Zwraca uwagę, że rozróżnienie polowania i padlinożerstwa wyłącznie na podstawie śladów na kościach jest z natury trudne, choć przyznaje, że zastosowana metoda odróżniania śladów zębów warana z Komodo od nacięć narzędzi wydaje się przekonująca.

Coraz prostszy obraz hobbitów

To kolejne odkrycie z Liang Bua, które w ostatniej dekadzie stopniowo upraszcza obraz poznawczych zdolności hobbitów . Ich narzędzia okazały się mniej zaawansowane niż sądzono pierwotnie, a wcześniej odkryte dowody używania ognia – po ponownej analizie warstw jaskini – przypisano Homo sapiens , a nie hobbitom.

W nowym badaniu zbadano 3155 fragmentów kości stegodona. Ślady ognia znaleziono tylko na jednym żebrze , i to dokładnie na granicy warstw z czasów hobbitów i późniejszych warstw z czasów Homo sapiens. Podobnie wśród 4240 przebadanych kości szczurów żadna z warstwy hobbitów nie nosiła śladów spalenia, w porównaniu do około jednej na pięć w warstwach H. sapiens.

Sukces bez polowania i ognia

Wyniki rodzą pytanie o pochodzenie hobbitów . Czy wyewoluowali z większego Homo erectus , czy z wcześniejszego, prostszego gatunku o mniejszym mózgu i gabarytach całego ciała? Jak zauważa współautor badania dr Matthew Tocheri z Lakehead University, odpowiedź zależy od tego, czy ogień i polowanie uznamy za elementy repertuaru H. erectus – co wciąż jest przedmiotem dyskusji.

Mimo to naukowcy podkreślają, że brak polowań i ognia wcale nie oznacza porażki ewolucyjnej. Hobbici przetrwali na wyspie niemal milion lat – znacznie dłużej, niż dotychczas istnieje Homo sapiens. – Fakt, że żyli tam jeszcze 50 000 lat temu bez polowania i ognia, mówi sam za siebie – podsumowuje dr Veatch. To dowód doskonałego przystosowania do specyficznych warunków ich wyspy .

Źródło: National Geographic

Pełny tekst

Twórcy zapowiadają historię rozpiętą między dwiema datami - 1991 i 2001 rokiem - oraz dwoma kierunkami: Warszawą i Izraelem . Zdjęcia realizowano w Polsce i w Grecji, a premiera filmu została zaplanowana na 2027 rok.

„Zdrada” - polski thriller o służbach, w którym stawką jest coś więcej niż misja

W centrum opowieści znajduje się Krzysztof Radecki , oficer kontrwywiadu, którego życie rozpada się po nieudanej operacji. Mężczyzna traci dobre imię, pozycję i poczucie sensu, a degradacja staje się dla niego nie tylko zawodową karą, ale też osobistym upokorzeniem. Radecki jest przekonany, że zapłacił za cudzą zdradę. Po latach wraca więc do sprawy, która przekreśliła jego karierę i odebrała mu spokój. To nie będzie jednak prosta opowieść o zemście. „Zdrada” ma pokazać człowieka, który próbuje odzyskać prawdę o sobie w świecie zbudowanym na milczeniu, lojalności i fałszywych tropach.

Akcja filmu rozgrywa się w dwóch okresach: w 1991 i 2001 roku. Taki układ pozwoli pokazać nie tylko samą operację, ale też jej konsekwencje - to, jak jedna decyzja, jeden błąd albo jedna zdrada potrafią wracać po latach. W świecie kontrwywiadu nic nie jest oczywiste. Sojusznik może okazać się zagrożeniem, milczenie może być formą lojalności albo winy, a dokumenty nie zawsze mówią całą prawdę. Film ma budować napięcie właśnie na tej niepewności: nie tylko na pytaniu, kto zdradził, ale też kto przez lata korzystał z cudzej klęski.

Operacja Most w tle. Prawdziwa historia, która nadaje filmowi głębie

Ważnym kontekstem „Zdrady” jest Operacja Most , prowadzona w latach 1990–1992 tajna akcja polskich służb specjalnych i Mossadu. W jej ramach przez Polskę przerzucono blisko 40 tysięcy Żydów z byłego ZSRR do Izraela. To tło nadaje filmowi historyczny i polityczny ciężar. Opowieść o kontrwywiadzie nie rozgrywa się tu w próżni, lecz w czasie wielkich przemian, gdy po upadku komunizmu Polska budowała nowe relacje, nowe struktury bezpieczeństwa i nowe zasady gry. Na tym tle prywatna historia Radeckiego nabiera większej skali. „Zdrada” ma opowiadać nie tylko o służbach, ale też o cenie decyzji podejmowanych w imię państwa, interesów i tajnych porozumień.

Dawid Ogrodnik, Mateusz Damięcki i Mirosław Baka w obsadzie

W filmie wystąpią Dawid Ogrodnik , Mateusz Damięcki, Mirosław Baka oraz Alan Andersz . W obsadzie znaleźli się także Dmytro Malkov, May Kurtz i Marcin Czarnik . To zestaw nazwisk, który zapowiada kino oparte nie tylko na sensacyjnej intrydze, ale też na emocjach i relacjach między bohaterami. W thrillerze szpiegowskim najważniejsze często dzieje się nie w pościgach, lecz w rozmowach, spojrzeniach i decyzjach, po których nie da się już wrócić do poprzedniego życia.

Za reżyserię „Zdrady” odpowiada Maciej Dutkiewicz , który jest również współautorem scenariusza. Drugim scenarzystą jest Wojciech Raduchowski-Brochwicz — pułkownik i były oficer służb specjalnych, współtwórca jednostki GROM, a także osoba związana w latach 90. z administracją państwową i strukturami bezpieczeństwa. To ważny element zapowiedzi, bo wskazuje, że twórcy chcą oprzeć film na wiarygodnym spojrzeniu na mechanizmy służb. „Zdrada” ma być nie tylko historią sensacyjną, ale też próbą pokazania świata, w którym procedury, lojalność i sekrety realnie wpływają na ludzkie biografie.

Kiedy premiera filmu „Zdrada”?

Premiera filmu „Zdrada” planowana jest na jesień 2027 roku . Po zakończeniu zdjęć produkcja wchodzi w kolejny etap prac, a pierwsze informacje sugerują thriller szpiegowski z mocnym historycznym tłem i osobistą stawką.

Pełny tekst

Spis treści:

Targ serowy w Alkmaar – jedna z najbardziej znanych atrakcji Holandii

Oblężenie Alkmaaru i początek holenderskiego zwycięstwa

Zabytki i architektura Alkmaaru

Kultura piwa i Muzeum Beatlesów

Alkmaar – stadion i piłkarska marka AZ

Kanały, poldery i holenderska walka z wodą

Miasto od wieków pełniło ważną rolę handlową i gospodarczą. Dziś łączy historyczne dziedzictwo z nowoczesną infrastrukturą, a jednocześnie zachowuje spokojniejszy charakter niż Amsterdam czy Rotterdam. Dla wielu odwiedzających właśnie ta równowaga stanowi największy atut.

Alkmaar znajduje się w północno-zachodniej części Holandii, nad Kanałem Północnoholenderskim , około 40 kilometrów od Amsterdamu. Dzięki dogodnym połączeniom kolejowym można łatwo dotrzeć stąd zarówno do stolicy kraju, jak i do nadmorskich miejscowości oraz północnych prowincji.

Targ serowy w Alkmaar – jedna z najbardziej znanych atrakcji Holandii

Ciekawą atrakcją w mieście jest targ serowy. To jedna z najbardziej rozpoznawalnych tradycji w całej Holandii i jednocześnie jeden z ostatnich historycznych targów serowych funkcjonujących w kraju . Dawniej wydarzenia tego typu pełniły funkcję ważnych centrów hurtowego handlu, a prawo do ich organizowania otrzymywały jedynie wybrane miasta. Alkmaar należał do najważniejszych ośrodków tego typu.

Targ odbywa się na placu Waagplein w każdy piątkowy poranek od kwietnia do września . Współczesne wydarzenie ma przede wszystkim charakter pokazowy i turystyczny, ale wiernie odtwarza dawne zwyczaje handlowe. Szczególną uwagę przyciągają gildie tragarzy sera . Członkowie poszczególnych drużyn rozpoznawalni są po kolorowych wstążkach. Na specjalnych nosidłach przenoszą kręgi sera ważące nawet około 160 kilogramów. Towar trafia następnie do zabytkowego budynku wagi miejskiej, gdzie sery są ważone i kontrolowane.

Centralnym punktem placu pozostaje Waag , czyli dawna miejska waga. Obecnie mieści się tam muzeum sera oraz punkt informacji turystycznej . W czasie targu okolica wypełnia się stoiskami oferującymi lokalne sery, pieczywo, ryby, słodycze i tradycyjne holenderskie pamiątki.

Choć współczesny Targ serowy w Alkmaar jest przede wszystkim widowiskiem dla odwiedzających , nadal pozostaje ważnym symbolem handlowej historii miasta i jednym z najbardziej charakterystycznych wydarzeń kulturowych w północnej Holandii.

Oblężenie Alkmaaru i początek holenderskiego zwycięstwa

Historia miasta jest nierozerwalnie związana z wojną osiemdziesięcioletnią, podczas której Niderlandy walczyły o niepodległość od Hiszpanii. W 1573 roku Alkmaar zostało oblężone przez wojska hiszpańskie dowodzone przez Don Fadrique, syna księcia Alby.

Mieszkańcy zostali wsparci przez księcia Orańskiego, który zdecydował się na desperacki krok. Otworzono śluzy i częściowo zalano okoliczne tereny , utrudniając działania wojskom hiszpańskim. W obliczu rosnącego poziomu wody Hiszpanie musieli przerwać oblężenie i wycofać się spod miasta.

Wydarzenie to uznawane jest za jeden z przełomowych momentów wojny o niepodległość Niderlandów. To właśnie wtedy narodziło się słynne powiedzenie „Bij Alkmaar begint de victorie”, czyli „Zwycięstwo zaczyna się w Alkmaarze”.

Do dziś 8 października mieszkańcy obchodzą rocznicę zakończenia oblężenia . W mieście organizowane są uroczystości historyczne i wydarzenia upamiętniające ten moment.

Zabytki i architektura Alkmaaru

Choć Alkmaar nie należy do największych holenderskich miast, może pochwalić się imponującą liczbą zabytków. Historyczne centrum zachowało średniowieczny układ urbanistyczny , a wzdłuż kanałów stoją charakterystyczne niderlandzkie kamienice.

Najważniejszym zabytkiem pozostaje kościół św. Wawrzyńca , znany także jako Grote Kerk, czyli Wielki Kościół. W tej monumentalnej świątyni z XV i XVI wieku znajdują się organy z 1511 roku, które są uznawane za najstarszy działający instrument tego typu w Holandii.

Warto zobaczyć także:

zabytkowy ratusz wzniesiony w XVI wieku,

dawną wagę miejską Waag,

historyczne kanały i mosty,

Hof van Sonoy, czyli dawny przytułek dla samotnych i schorowanych mieszkańców z efektownym dziedzińcem.

Spacer po centrum Alkmaaru pozwala dostrzec, jak jego rozwój był silnie związany z handlem i wodą. Kanały przez stulecia pełniły funkcję komunikacyjną i gospodarczą , a dziś tworzą jeden z najbardziej charakterystycznych elementów miejskiego krajobrazu.

Historyczne centrum regularnie dostarcza także archeologicznych niespodzianek. Podczas remontu jednej z kamienic przy ulicy Achterdam odkryto między innymi podłogę ze zwierzęcych kości , pochodzącą prawdopodobnie z XV wieku.

Kultura piwa i Muzeum Beatlesów

Choć sery są największym symbolem miasta, Alkmaar przez wieki słynęło również z browarnictwa . Już od XVI wieku działały tutaj liczne browary i warzelnie soli, a produkcja piwa należała do najważniejszych gałęzi lokalnej gospodarki.

Dziedzictwo to przypomina Narodowe Muzeum Piwa „De Boom” , mieszczące się w dawnej warzelni. Ekspozycja pokazuje historię produkcji piwa w Holandii oraz znaczenie browarnictwa dla rozwoju miasta.

Ciekawostką pozostaje także Muzeum Beatlesów . Znajduje się ono właśnie w Alkmaarze, choć poza ścisłym centrum miasta. Według lokalnej legendy pierwsza gitara Johna Lennona została wykonana w tym mieście.

Alkmaar – stadion i piłkarska marka AZ

Dla kibiców sportu miasto kojarzy się przede wszystkim z klubem AZ Alkmaar . Drużyna należy do najbardziej rozpoznawalnych zespołów piłkarskich w Holandii i regularnie rywalizuje w Eredivisie oraz europejskich pucharach.

Współczesny stadion, czyli AFAS Stadion , został otwarty w 2006 roku. Obiekt może pomieścić niemal 20 tysięcy widzów i stanowi jeden z ważniejszych punktów nowoczesnej części Alkmaar.

Sport odgrywa w mieście ważną rolę także poza piłką nożną. W Alkmaarze znajduje się tor kolarski , na którym regularnie organizowane są mistrzostwa Holandii. W 2019 roku miasto było gospodarzem mistrzostw Europy w kolarstwie szosowym.

Kanały, poldery i holenderska walka z wodą

Historia Alkmaaru doskonale pokazuje, jak ważna dla rozwoju Holandii była kontrola nad wodą. Okolice miasta należą do najstarszych terenów odzyskanych dzięki systemowi polderów i wałów przeciwpowodziowych .

Przez centrum przebiega Kanał Północnoholenderski, otwarty w 1824 roku . Jego budowa miała ogromne znaczenie gospodarcze i komunikacyjne. Dzięki niemu poprawiono połączenie Amsterdamu z północnymi regionami kraju.

W okolicach Alkmaaru można zobaczyć charakterystyczne dla Holandii krajobrazy: kanały, groble i łąki. To jeden z najlepszych przykładów tego, jak mieszkańcy Niderlandów przez stulecia przekształcali środowisko naturalne, by zdobywać nowe tereny pod uprawę i zabudowę.

Źródło : National Geographic Traveler

Nasza autorka

Marzena Wardyn-Kobus

Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.