FlashFeed

Pełny tekst

Pierwsza połowa sezonu należała do manicure inspirowanego estetyką quiet luxury. Paznokcie miały wyglądać naturalnie, czysto i ponadczasowo, dlatego dominowały odcienie mlecznej bieli, delikatnego różu czy jasnego beżu. Ube nails nie odwracają się całkowicie od tej estetyki. Raczej pokazują jej bardziej odważną odsłonę, w której kolor pozostaje elegancki, ale przestaje być niemal niewidoczny.

To właśnie dlatego ten trend szybko zaczął pojawiać się obok innych pastelowych stylizacji. Fiolet nie jest tutaj intensywny ani neonowy. Ma miękkie, kremowe wykończenie, które sprawia, że nawet bardziej wyrazisty manicure zachowuje spokojny, dopracowany charakter.

Fiolet inspirowany... kuchnią? Właśnie stąd pochodzi nazwa ube nails

Nazwa trendu nie jest przypadkowa. Ube to fioletowa odmiana pochrzynu , czyli bulwy znanej przede wszystkim z kuchni filipińskiej. Jej charakterystyczny odcień od lat pojawia się w deserach, napojach i słodkich wypiekach, a intensywny, lekko lawendowy kolor stał się rozpoznawalny również poza kulinariami.

Beauty bardzo często czerpie inspiracje z jedzenia. W ostatnich sezonach pojawiały się już manicure nawiązujące do owoców, kawy, mleka czy masła. Ube nails wpisują się w ten sam kierunek, ale zamiast dosłownie odtwarzać wygląd produktu, wykorzystują jego najbardziej charakterystyczną cechę – wyjątkowy odcień fioletu balansujący między pastelową lawendą a chłodnym liliowym tonem.

To nie lawenda ani lilac nails. Różnicę widać od razu

Na pierwszy rzut oka ube nails mogą przypominać klasyczne lawendowe paznokcie. Po bliższym przyjrzeniu się różnica staje się jednak wyraźna. Lawendowe lakiery często mają chłodny, nieco cukierkowy charakter. Ube jest bardziej kremowe, delikatnie przygaszone i sprawia wrażenie głębszego koloru. Efekt przypomina lakier z dodatkiem odrobiny mlecznej bazy. Dzięki temu paznokcie wyglądają miękko i elegancko, a kolor nie dominuje całej stylizacji. To właśnie ten balans sprawia, że trend pasuje zarówno do codziennych zestawów, jak i bardziej dopracowanych, wieczorowych stylizacji.

Najlepiej wygląda wtedy, gdy nic z nim nie konkuruje

Siłą ube nails jest prostota. Najczęściej pojawiają się w wersji jednokolorowej, bez wzorów, brokatu czy kontrastowych zdobień. Gładka powierzchnia pozwala w pełni wyeksponować odcień, który zmienia się delikatnie w zależności od światła.

Najlepiej prezentuje się na:

krótkich, miękko zaokrąglonych paznokciach,

migdałkach o naturalnej długości,

owalnym kształcie,

gładkim wykończeniu z wysokim połyskiem.

To właśnie błyszcząca tafla sprawia, że kolor zyskuje dodatkową głębię i wygląda bardziej luksusowo, mimo że sam manicure pozostaje bardzo minimalistyczny.

Jest też bardziej świetlista wersja. Ube glaze wygląda jak pokryte szkłem paznokcie

Obok klasycznego wydania coraz częściej pojawia się również wariant określany jako ube glaze . Bazą pozostaje ten sam kremowy fiolet, ale całość wykańcza się połyskującym topem z delikatnym perłowym lub chromowym efektem. Nie daje on mocnego metalicznego błysku. Raczej tworzy subtelną taflę, która odbija światło i sprawia, że paznokcie wyglądają bardziej przestrzennie. To rozwiązanie dla osób, które lubią efekt glazed nails , ale chcą odejść od neutralnych kolorów na rzecz czegoś świeższego.

To trend dla osób, które lubią subtelny kolor zamiast mocnego efektu

Ube nails przypadną do gustu wszystkim, którzy mają ochotę zrobić krok dalej niż klasyczny manicure nude, ale nadal nie szukają neonów ani bardzo ciemnych kolorów. To propozycja dla osób ceniących spokojną estetykę, lecz lubiących przemycić do stylizacji element, który wyróżnia się w dyskretny sposób.

Sprawdzi się zarówno na co dzień, jak i podczas letnich wyjazdów, rodzinnych uroczystości czy wieczornych spotkań . Nie wymaga bogatych zdobień ani dodatków, bo cały efekt buduje sam odcień. Właśnie dlatego ube nails pokazują, że czasem wystarczy jeden dobrze dobrany kolor, aby manicure wyglądał świeżo, nowocześnie i zdecydowanie inaczej niż wszystko, co dominowało w ostatnich miesiącach.

View Burdaffi on the source website

Pełny tekst

W tym artykule:

„Śmierć i wiosna”, Mercè Rodoreda

„El compromiso”, Audrey Magee

„Szklane dni”, Nicoletta Verna

„Inventario de lo que queda cuando el bosque arde”, Michele Ruol

Każda czytelniczka i każdy czytelnim dobrze to znają: z książkami bywa różnie. Czasem jedna po drugiej trafiają w nasze i właściwie nic w nas nie poruszają. Umilają wieczór (albo i tego nie robią) po czym znikają z pamięci niemal natychmiast. A potem nagle przychodzi taki moment, kiedy każda kolejna lektura okazuje się dobra, wciągająca, pięknie napisana i sprawia, że zostajemy na kanapie do późnej nocy, obiecując sobie: „jeszcze tylko jeden rozdział”. Tak właśnie wyglądał mój czerwiec. Większość z dwunastu książek, które przeczytałam, była naprawdę udana, interesująca, literacko dopracowana i oparta na świeżych pomysłach.

Wybór czterech najlepszych tytułów nie był łatwy. W moim prywatnym zestawieniu mogłyby się znaleźć także inne znakomite książki, między innymi „Yesteryear” Caro Claire Burke, „Un hermoso día” Mollie Panter-Downes czy „Toni” Rumeny Buzarovskiej. Tym razem jednak mogę wskazać tylko cztery. Oto moje najlepsze lektury miesiąca, które umilą wam letnie wieczory.

„Śmierć i wiosna”, Mercè Rodoreda

To nie jest powieść , którą czyta się lekko. „Śmierć i wiosna” Mercè Rodoredy to książka surrealistyczna, hipnotyczna i niepokojąca, pełna piękna, ale też bólu. Przenosi nas do wioski rządzącej się okrutnym prawem: wszelkie pragnienie musi zostać zniszczone, a mieszkańcy żyją w cieniu zagrożenia ze strony tych, których nigdy nawet nie widzieli.

W tym dusznym, przerażającym świecie, w którym śmierć zaczyna jawić się jako forma wyzwolenia, czternastoletni chłopiec odważa się złamać obowiązujące zasady. Rodoreda przez całe życie wielokrotnie wracała do tej powieści i przepisywała ją na nowo. Najnowsze wydanie przygotowane przez Club Editor ukazało się z okładką i posłowiem Davida Uclésa, wielkiego wielbiciela twórczości tej niezapomnianej katalońskiej autorki. Mała rada: choć posłowie znajduje się na końcu, warto przeczytać je wcześniej. Pozwala wejść w tę opowieść z pewnym kluczem. To książka mocna, olśniewająca i głęboko przejmująca.

„El compromiso”, Audrey Magee

Audrey Magee już w 2024 roku, po ukazaniu się „Kolonii”, stała się dla mnie jedną z autorek, po które sięgam bez wahania. Dlatego po jej nową powieść, „El compromiso”, wydaną, podobnie jak poprzednia, przez Sexto Piso, sięgnęłam od razu. I cóż to jest za książka: fascynująca, dojrzała, wciągająca od pierwszych stron.

Przeczytałam ją w dwa dni. Akcja przenosi nas do Niemiec roku 1941. Peter, niemiecki żołnierz, szuka sposobu, by choć na chwilę oddalić się od frontu. Katherine, córka rodziny sympatyzującej z nazizmem, liczy na bezpieczeństwo, jakie może dać jej renta wdowia. Za pośrednictwem agencji matrymonialnej zawierają małżeństwo na odległość.

Kiedy w końcu się poznają, dzieje się coś nieoczekiwanego: naprawdę przypadają sobie do gustu i zakochują się w sobie. Potem jednak wojna rozdziela ich doświadczenia. On walczy o przetrwanie w najtrudniejszych warunkach, myśląc o żonie. Ona, z Berlina, rozumie to przetrwanie zupełnie inaczej. To powieść o miłości , wojnie, kalkulacji i moralnych pęknięciach, które zostają w człowieku na długo.

„Szklane dni”, Nicoletta Verna

To kolejna powieść osadzona w realiach II wojny światowej. Ale jeśli książka Audrey Magee jest trudna, ta jest jeszcze bardziej bezlitosna, chwilami wstrząsająca, mroczna, niemal duszna. I właśnie taka powinna być, bo faszyzmu nie należy upiększać ani wygładzać. Nicoletta Verna sięga po realizm magiczny i czarny humor, by złagodzić emocjonalny cios, jaki zadają „Szklane dni”. To jedna z tych książek, które trudno odłożyć, nawet kiedy bolą.

Jej bohaterką jest Redenta - ujmująca, ufna, niemal rozbrajająco niewinna kobieta, która wciąż wierzy ludziom. Ufa najlepszemu przyjacielowi, ufa światu, a w końcu zostaje żoną Szkła, faszystowskiego dostojnika, za którego wychodzi bez prawdziwej zgody. Jej historia splata się z losem Iris, partyzantki związanej z oddziałem legendarnego komendanta Diaza.

„Szklane dni” zdobyły w 2025 roku Nagrodę Literacką Unii Europejskiej, wyprzedzając między innymi „La península de las casas vacías” Davida Uclésa. To powieść piękna, okrutna i nie do zapomnienia.

„Inventario de lo que queda cuando el bosque arde”, Michele Ruol

Już od pierwszych stron wiedziałam, że trzymam w rękach literacki skarb. „Inventario de lo que queda cuando el bosque arde” Michelego Ruola, finalisty Nagrody Stregi, najważniejszego włoskiego wyróżnienia literackiego, to jedna z tych książek, które trafiają nie tylko do zestawień najlepszych lektur miesiąca, ale i całego roku.

To powieść prosta, oszczędna, świetnie napisana i wolna od efekciarstwa. A jednocześnie mierzy się z tematem najboleśniejszym z możliwych: śmiercią dzieci i tym, jak taka strata na zawsze zmienia życie rodziców.

Choć dzieci już nie ma, ich obecność nadal trwa - w przedmiotach pozostawionych w domu, w śladach codzienności, w rzeczach, które nagle stają się nośnikami pamięci. Autor wymienia 99 takich przedmiotów i poprzez nie opowiada historię rodziny: każdego z jej członków, ich więzi, napięć, czułości i ran.

Artykuł oryginalnie pojawił się na ELLE.com/es