FlashFeed

Pełny tekst

Spis treści :

Państwo żydowskie w Afryce? Plan ugandyjski podzielił syjonistów

„Spisek ugandyjski” i polityczny pakt Herzla z antysemitą

Plan ugandyjski wygrał głosowanie, ale osłabił Herzla

Na początku XX wieku przyszłość ruchu syjonistycznego wcale nie wydawała się przesądzona . Jedna z najgłośniejszych propozycji zakładała utworzenie autonomicznego terytorium żydowskiego nie w Palestynie, lecz w brytyjskiej Afryce Wschodniej. Pomysł przedstawiony przez Theodora Herzla wywołał gwałtowny spór i niemal doprowadził do rozłamu w ruchu. Poniższy fragment pochodzi z książki Michaela Stanislawskiego „Syjonizm”, wydanej w Polsce w serii „Krótkie Wprowadzenie”.

Państwo żydowskie w Afryce? Plan ugandyjski podzielił syjonistów

Paradoksalnie, to właśnie ortodoksyjni syjoniści sprzymierzyli się z Herzlem w wielu sprawach kluczowych dla ruchu. Za znacznie większe zagrożenie uważali bowiem heretycki, w ich pojęciu, program społeczny i kulturowy socjalistów i syjonistów „duchowych”. Uwidoczniło się to szczególnie podczas awantury, do której doszło w trakcie VI Kongresu Syjonistycznego w Bazylei w 1903 roku , gdy Herzl przedstawił propozycję, jaką otrzymał niedawno od rządu brytyjskiego. Dotyczyła ona utworzenia autonomicznej kolonii żydowskiej w Ugandzie w Brytyjskiej Afryce Wschodniej — na obszarze niepokrywającym się z obecnym terytorium Ugandy .

Herzl odnosił się do tego pomysłu z wielkim entuzjazmem, uważając go za olbrzymi sukces dyplomatyczny : oto jedno z mocarstw uznaje w istocie ideę Judenstaat. Podczas obrad podkreślał wielokrotnie, że projekt ten jest w pełni zgodny z Programem Bazylejskim i wskazaniem tam Palestyny jako jedynej ojczyzny dla Żydów — postulatem, który sam też gorąco popierał. Kolonia w Ugandzie miałaby służyć jedynie jako tymczasowe schronienie dla prześladowanych Żydów , zwłaszcza z Cesarstwa Rosyjskiego. W tamtym czasie padli oni ofiarą największego pogromu od początku lat 80. XIX wieku — pogromu w Kiszyniowie w kwietniu 1903 roku . Według często przytaczanego sformułowania Nordaua Uganda miała być jedynie Nachtasyl — „noclegownią” dla Żydów zmuszonych do ucieczki przed oprawcami .

„Spisek ugandyjski” i polityczny pakt Herzla z antysemitą

Przytłaczająca większość delegatów z Europy Wschodniej — a także inni, w tym z Ameryki — widziała jednak w tym „spisku ugandyjskim” ostateczny dowód , jak dalece Herzl i Nordau są w istocie obojętni na to, co stanowi sedno sprawy żydowskiej. Ziemia Izraela była, jak wywodzili, jedyną możliwą lokalizacją historycznej i duchowej ojczyzny Żydów . Zgoda na Ugandę, nawet jako rozwiązanie tymczasowe, oznaczała wkroczenie na równię pochyłą i w konsekwencji samounicestwienie marzenia o Syjonie .

Na domiar złego, kilka miesięcy wcześniej Herzl spotkał się w Petersburgu z rosyjskim ministrem spraw wewnętrznych Wiaczesławem von Plehve , osławionym antysemitą, uosobieniem — w oczach rosyjskich syjonistów — znienawidzonego reżimu carskiego, który był odpowiedzialny, jak sądzili, za niedawną masakrę kiszyniowską. Sam Herzl uważał swoje działanie za przejaw realizmu politycznego. Jeśli nawet rząd rosyjski popierałby syjonizm tylko po to, by pozbyć się Żydów, których nienawidzi, to takie wsparcie mogłoby się tak czy inaczej okazać korzystne. Szczególne znaczenie miała tu historyczna rywalizacja między imperiami rosyjskim a osmańskim na Bliskim Wschodzie , w tym zwłaszcza o kontrolę nad „miejscami świętymi” w Palestynie.

Dla rosyjskich syjonistów realpolitik Herzla była jednak paktem z diabłem i to nie w interesie narodu żydowskiego, a dla własnej chwały. Kiedy więc projekt w sprawie Ugandy został formalnie poddany pod obrady VI Kongresu, demonstracyjnie opuścili salę , wywołując olbrzymi konflikt i narażając na niebezpieczeństwo los całego ruchu syjonistycznego. Po gorących pertraktacjach zgodzili się wrócić i poddać projekt pod głosowanie.

Plan ugandyjski wygrał głosowanie, ale osłabił Herzla

Co niezwykle istotne — i nie zawsze przedstawiane zgodnie z prawdą — przedstawiciele ortodoksyjnego ruchu Mizrachi zagłosowali za planem ugandyjskim . Choć codziennie modlili się o powrót Żydów do Ziemi Świętej i, jak można by sądzić, powinni najzacieklej sprzeciwiać się tej propozycji, uczynili to w geście lojalności wobec Herzla, a zarazem sprzeciwu — i lęku — wobec stronników Achada ha-Ama, socjalistów i innych świeckich syjonistów. Ostatecznie Herzl wygrał głosowanie stosunkiem 295 do 178 głosów , choć uchwała nie dotyczyła bezpośredniego poparcia propozycji, a jedynie wysłania do Afryki Wschodniej „komisji badawczej” . Jej zadaniem było ocenienie panujących tam warunków i przedstawienie sprawozdania podczas następnego kongresu.

Mimo że propozycja przeszła, projekt ugandyjski znacznie osłabił pozycję Herzla w ruchu syjonistycznym, a na dodatek poważnie odbił się na jego zdrowiu. Theodor Herzl zmarł w Wiedniu niespełna rok później, 3 lipca 1904 roku, w wieku 44 lat . Nawet jego najzagorzalsi syjonistyczni przeciwnicy opłakiwali przedwczesne zakończenie tak niezwykłego życia. Bo jeśli nawet Herzl w Bazylei nie „stworzył państwa żydowskiego”, to właśnie on na idei odrzucanej przez innych jako naiwne marzenie zbudował wiarygodny i silny ruch polityczny . Żydzi znaleźli się od tej chwili w zupełnie innej rzeczywistości.

Fragment pochodzi z książki Michaela Stanislawskiego, „Syjonizm”, tłum. Maciej Potz, redakcja naukowa Katarzyna Czerwonogóra, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź 2025. Opublikowano za zgodą wydawcy. Tytuł, lead i śródtytuły pochodzą od redakcji.

Pełny tekst

W mediach społecznościowych coraz częściej pojawiają się paznokcie utrzymane właśnie w tej tonacji. Zamiast neonów czy bardzo ciemnych kolorów coraz większą uwagę przyciągają ciepłe, nasycone odcienie z naturalnym blaskiem. Pierwsza fala popularności aperol nails pojawiła się na Instagramie i Pintereście, gdzie użytkowniczki zaczęły zestawiać intensywną pomarańcz z minimalistycznymi stylizacjami oraz złotą biżuterią. Trend szybko podchwycił także TikTok, bo idealnie wpisuje się w estetykę codziennego luksusu – niewymuszonego, lekkiego i pełnego koloru. Nie wymaga zdobień ani skomplikowanych wzorów. Sam odcień staje się ozdobą dłoni.

To nie zwykły pomarańczowy manicure. To odcień pełen światła

Sekret aperol nails tkwi w kolorze. To nie neonowa pomarańcza ani pastelowy koral. Odcień znajduje się gdzieś pomiędzy – jest intensywny, ale jednocześnie ciepły i lekko złamany. Dzięki temu wygląda bardziej elegancko i łatwiej dopasowuje się do różnych stylizacji. Ten słoneczny podton sprawia, że manicure wydaje się pełen światła. W naturalnym oświetleniu kolor delikatnie zmienia swoje oblicze – raz wpada bardziej w soczystą mandarynkę, innym razem przypomina dojrzałą morelę lub koral z domieszką złota. Efekt pozostaje świeży i pełen energii, ale nie jest krzykliwy.

Dlaczego ten manicure warto wybierać szczególnie latem?

Aperol nails doskonale wpisują się w modę na manicure, który nie potrzebuje dodatkowych zdobień. Najlepiej prezentują się w bardzo błyszczącym wykończeniu . Gładka tafla lakieru wydobywa głębię koloru i sprawia, że paznokcie wyglądają na zadbane już z daleka.

To również jeden z tych odcieni, które pięknie współgrają ze światłem. W słońcu staje się bardziej promienny , a wieczorem nabiera eleganckiego, głębszego charakteru . Dzięki temu równie dobrze wygląda podczas wakacyjnego wyjazdu, jak i na letnim przyjęciu czy kolacji na tarasie.

Czym aperol nails różni się od coral i tomato?

Na pierwszy rzut oka wszystkie ciepłe odcienie mogą wydawać się podobne, ale między nimi widać wyraźne różnice.

Coral nails są bardziej pastelowe i mają wyraźniejszą domieszkę różu.

Tomato nails wpadają w intensywną czerwień z pomarańczowym akcentem.

Aperol nails pozostają najbardziej słoneczne – balansują między pomarańczą a koralem, ale zachowują charakterystyczny złocisty podton.

To właśnie dzięki temu nie wyglądają ciężko. Kolor dodaje stylizacji energii, ale jednocześnie pozostaje wyjątkowo łatwy do noszenia na co dzień.

Manicure, który pasuje do minimalistycznej garderoby i wakacyjnych stylizacji

Jedną z największych zalet aperol nails jest ich uniwersalność. Mimo że sam kolor jest wyrazisty, bardzo łatwo komponuje się z ubraniami. Świetnie wygląda w towarzystwie bieli, beżu, lnu czy jasnego denimu, ale równie dobrze odnajduje się obok intensywnego błękitu, czekoladowego brązu czy maślanego żółtego.

To manicure dla osób, które lubią, gdy jeden detal ożywia całą stylizację. Nie dominuje nad całością, ale skutecznie przyciąga wzrok. Dobrze odnajduje się zarówno w estetyce clean girl, jak i bardziej śródziemnomorskim, wakacyjnym klimacie pełnym naturalnych tkanin i złotych dodatków. Poniżej znajdziesz kilka propozycji lakierów, dzięki którym uzyskasz taki efekt.

View Burdaffi on the source website