Dziecko w Kanadzie zaraziło się wścieklizną od nietoperza i zmarło

Pełny tekst

Coś takiego nie mogłoby wydarzyć się w Europie, a w Kanadzie także jest niezwykle rzadkie. Niebezpieczeństwo zarażenia się wścieklizną od nietoperza dotyczy wyłącznie Ameryki Północnej i Południowej, ale nawet tam to absolutny wyjątek . Według informacji udostępnionych przez Państwową Radę Ochrony Przyrody, w Polsce oraz w całej Europie u dzikich nietoperzy nigdy nie stwierdzono klasycznego wirusa wścieklizny (RABV) . Nie było więc także żadnego przypadku zarażenia się nim przez człowieka czy jakiekolwiek inne zwierzę od nietoperzy.

Jak doszło do zakażenia?

Tragiczny przypadek z Kanady rozpoczął się od incydentu, podczas którego dziecko „obudziło się z nietoperzem na twarzy” , jak ujął to portal Science Alert. Ponieważ nie było widać żadnych ran, a zwierzę zachowywało się normalnie , rodzice chłopca nie szukali pomocy medycznej. Ta decyzja okazała się tragiczna w skutkach. Ugryzienia nietoperzy są niezwykle małe i łatwe do przeoczenia, a wirus ze śliny zwierzęcia przenika do krwiobiegu nawet przez maleńką rankę.

Rozwój wścieklizny u chłopca

Objawy wścieklizny pojawiły się u dziecka po 19 dniach od kontaktu z nietoperzem . Były to: drętwienie twarzy, wymioty oraz ból . Po wstępnej, błędnej diagnozie opryszczkowego zapalenia jamy ustnej i dziąseł, stan dziecka gwałtownie się pogorszył. Wystąpiła gorączka, halucynacje, trudności z połykaniem i ślinotok . To klasyczne objawy wścieklizny. Mimo opieki na oddziale intensywnej terapii, chłopiec zmarł 17 dni po przyjęciu do szpitala , po odłączeniu aparatury podtrzymującej życie.

Pierwszy objaw to wyrok: wścieklizna jest nieuleczalna

Wścieklizna jest niemal w 100% śmiertelna po wystąpieniu objawów klinicznych . Na całym świecie odnotowano mniej niż 35 przypadków przeżycia. Wirus wścieklizny cechuje się nieprzewidywalnym okresem inkubacji , trwającym od kilku dni do wielu miesięcy. Początkowe objawy choroby często są niespecyficzne i przypominają powszechne infekcje.

Należy podkreślić, że choć wścieklizna jest chorobą odzwierzęcą, nietoperze są marginalnym zagrożeniem. Miażdżąca większość (ok. 99%) przypadków to zarażenia od psów. W omawianym przypadku źródłem mógł być występujący w Kanadzie mroczek brunatny ( Eptesicus fuscus).

Jedyny ratunek to szczepionka

Jedyną skuteczną metodą ratunku jest profilaktyka poekspozycyjna (PEP), polegająca na podaniu przeciwciał i serii szczepionek PRZED wystąpieniem jakichkolwiek objawów . Lekarze apelują, by każdy bezpośredni kontakt fizyczny z nietoperzem zgłaszać służbom medycznym, nawet jeśli nie ma widocznych obrażeń.

Jeśli to możliwe, zwierzę należy schwytać w celu przeprowadzenia badań na obecność wirusa. Przypadek chłopca z Ontario został szczegółowo opisany w „Canadian Medical Association Journal”. Jego rodzice zgodzili się na upublicznienie szczegółów, aby zwiększyć świadomość społeczną na temat tego śmiertelnego zagrożenia.

Wścieklizna występuje niemal na całym świecie, choć np. większość krajów Europy Zachodniej uznaje się za wolne od tej choroby . W 2019 roku Norwegia zanotowała pierwszy przypadek od 200 lat . Największym problemem wścielkizna jest w Indiach: co roku umierają tam tysiące ludzi.

W Polsce, dzięki powszechnym szczepieniom ochronnym od 2002 roku nie odnotowano żadnego przypadku zachorowania u ludzi. Jednak u dzikich zwierząt problem wciąż występuje.

Źródło: Państwowa Rada Ochrony Przyrody, Science Alert , Canadian Medical Association Journal

Nasza autorka

Magdalena Rudzka

Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.