FlashFeed

Pełny tekst

Spis treści :

Radziecka doktryna wojenna: Atomowy korytarz na Zachód

Program „Wisła” i tajne bazy w polskich lasach

Mit o bombie atomowej Edwarda Gierka

Tajemnicza śmierć generała Kaliskiego

Kopenhaga w ogniu, Warszawa w popiele. Symetryczny odwet NATO

Kontrast między planowaną apokalipsą a rzeczywistością zimnej wojny rzuca się w oczy najbardziej, gdy spojrzymy na drugą stronę żelaznej kurtyny. Podczas gdy w tajnych sztabach w Warszawie i Moskwie kreślono linie atomowych uderzeń , mieszkańcy Kopenhagi żyli w zupełnie innym świecie – pełnym beztroski, wolności i codziennego spokoju, zupełnie nieświadomi, jak blisko ich granicy spoczywa jądrowy wyrok.

Radziecka doktryna wojenna: Atomowy korytarz na Zachód

Sowiecka strategia militarna na wypadek III wojny światowej opierała się na błyskawicznej ofensywie pancernej. Czołgi Układu Warszawskiego miały dotrzeć do wybrzeży Atlantyku w zaledwie kilkanaście dni. Na drodze do realizacji tego celu stały jednak silne umocnienia sil paktu NATO w RFN oraz strategiczne położenie Danii, która kontrolowała wyjście z Morza Bałtyckiego .

Rozwiązaniem tego problemu miało być wytyczenie tzw. atomowych korytarzy za pomocą taktycznej broni jądrowej . Zgodnie z planami operacyjnymi frontu nadmorskiego atak na Danię i północne Niemcy miał zostać przeprowadzony siłami Ludowego Wojska Polskiego. Aby zrealizować to zadanie, na uzbrojenie polskich jednostek wprowadzono rakiety taktyczno-operacyjne Łuna i Toczka , a także zmodernizowano samoloty Suchoj i MiG pod kątem przenoszenia ładunków jądrowych.

Program „Wisła” i tajne bazy w polskich lasach

Polscy żołnierze posiadali odpowiednie nośniki, ale samymi ładunkami atomowymi dysponowali wyłącznie Rosjanie. Aby skrócić czas potrzebny na dostarczenie głowic na linię frontu, pod koniec lat 60. XX wieku wdrożono ściśle tajny program „Wisła” .

Na mocy porozumienia między rządem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej a Związku Radzieckiego strona polska wybudowała na własny koszt trzy nowoczesne, zamaskowane składy amunicji atomowej:

Obiekt 3001 w Podborsku,

Obiekt 3002 w Brzeźnicy-Kolonii,

Obiekt 3003 w Templewie.

Bunkry te były w pełni autonomiczne, zabezpieczone przed skażeniem i kontrolowane przez specjalne jednostki Armii Radzieckiej . W razie wybuchu wojny ukryte tam głowice miały zostać przekazane polskim dowódcom.

Warto podkreślić, że radzieckie bazy atomowe w Polsce nie ograniczały się tylko do programu „Wisła”. Kolejne, niezależne arsenały nuklearne kontrolowane przez Północną Grupę Wojsk Radzieckich znajdowały się m.in. w Szprotawie, Bornem Sulinowie , Bagiczu oraz Pstrążu. O skali i dokładnej lokalizacji części z tych obiektów polskie władze oraz opinia publiczna dowiedziały się w pełni dopiero po wycofaniu wojsk rosyjskich z Polski na początku lat 90.

Mit o bombie atomowej Edwarda Gierka

Wokół tematu broni atomowej w PRL narosło wiele mitów. Najpopularniejszy z nich dotyczy lat 70. i rzekomych planów I sekretarza KC PZPR, Edwarda Gierka, dotyczących stworzenia niezależnego, polskiego arsenału jądrowego w tajemnicy przed Moskwą.

Filarami tych doniesień były pionierskie badania prowadzone przez gen. prof. Sylwestra Kaliskiego , rektora Wojskowej Akademii Technicznej. W kwietniu 1973 roku zespół pod jego kierownictwem ogłosił sukces w przeprowadzeniu kontrolowanej mikrosyntezy termojądrowej za pomocą lasera.

Choć Edward Gierek mocno dotował te badania, traktując je jako prestiżowy skok technologiczny dla polskiej nauki i potencjalne źródło taniej energii, PRL nigdy nie prowadziła realnego programu budowy wojskowej bomby atomowej . Kraj nie posiadał niezbędnego zaplecza surowcowego (odpowiednich ilości uranu lub plutonu), infrastruktury przemysłowej do wzbogacania materiałów rozszczepialnych ani budżetu liczonego w miliardach dolarów. Ponadto Kreml natychmiast wykryłby i zablokował każdą próbę militarnej emancypacji Warszawy.

Tajemnicza śmierć generała Kaliskiego

Mit o polskiej bombie atomowej podsyciła tragiczna śmierć gen. Kaliskiego . 5 sierpnia 1978 roku na trasie między Bobolicami a Koszalinem jego Fiat 132 Mirafiori wypadł z drogi i uderzył w drzewo. Generał zmarł w szpitalu kilka tygodni później.

Mimo pojawiających się teorii spiskowych sugerujących sabotaż ze strony radzieckich służb KGB mający na celu zatrzymanie „polskiego programu nuklearnego” , oficjalne śledztwo wykazało jednoznacznie, że był to nieszczęśliwy wypadek drogowy spowodowany awarią techniczną pojazdu i trudnymi warunkami na drodze.

Radziecka broń jądrowa opuściła terytorium Polski prawdopodobnie na przełomie 1989 i 1990 roku, w okresie transformacji ustrojowej. Choć betonowe silosy i potężne bunkry programu „Wisła” stoją dziś puste, stanowią one mroczną pamiątkę po czasach, gdy Polska znajdowała się w samym centrum potencjalnego, nuklearnego konfliktu supermocarstw.

Kopenhaga w ogniu, Warszawa w popiele. Symetryczny odwet NATO

Kopenhaga nie bez powodu znalazła się na celowniku planistów z Układu Warszawskiego. Stolica Danii kontrolowała kluczowe cieśniny bałtyckie, których zablokowanie uniemożliwiłoby radzieckiej flocie wyjście na Atlantyk . Opanowanie lub unicestwienie tego strategicznego punktu miało kluczowe znaczenie dla powodzenia całej ofensywy.

Gra toczyła się jednak o najwyższą stawkę i niosła za sobą potworne ryzyko dla samych Polaków . Dowództwo w Moskwie doskonale zdawało sobie sprawę, że nuklearny atak na Danię wywoła natychmiastowy odwet ze strony NATO. W myśl doktryny gwarantowanego wzajemnego zniszczenia, zachodnie rakiety balistyczne w pierwszej kolejności obróciłyby w popiół Warszawę oraz inne kluczowe węzły komunikacyjne i bazy wojskowe na terytorium PRL.

Źródła :

Pałka Jarosław , Generałowie i intydenci. Kulisy funkcjonowania Wojska Polskiego w latach 1968–1989 , IPN, Warszawa 2020 (Opisuje kulisy programu „Wisła” i strukturę dowodzenia LWP).

Piotrowski Paweł , Wojsko Polskie w czasie wojny. Plany operacyjne Frontu Polskiego , Instytut Pamięci Narodowej (Szczegółowa analiza planów ataku na Danię i "atomowego korytarza").

Raporty Instytutu Archeologii i Etnologii PAN (badania prof. Grzegorza Kiarszysa nad bazami Podborsko, Templewo i Brzeźnica-Kolonia, w tym odtajnione zdjęcia satelitarne CIA).

Materiały archiwalne WAT dotyczące działalności naukowej gen. Sylwestra Kaliskiego i eksperymentu "Focus" z 1973 roku.

Pełny tekst

Ostatnia fala upałów pokazała nam, że skompletowanie eleganckiej, a jednocześnie komfortowej stylizacji do pracy może być nie lada wyzwaniem. Zamiast zastanawiać się, czy twój pracodawca zaakceptuje krótkie szorty i dużo mniej formalny dress code, pójdź śladem hiszpańskiej królowej, która po mistrzowsku potrafi połączyć wygodę z klasyczną elegancją. Oto prosty trik.

Królowa Letycja w idealnej stylizacji do pracy podczas upałów

Kilka dni temu królowa Letycja wzięła udział w oficjalnym pożegnaniu zespołu hiszpańskiej pomocy humanitarnej AECID, który wyruszał do Wenezueli, by nieść pomoc ofiarom trzęsień ziemi. Na tę okazję wybrała elegancką, a zarazem praktyczną stylizację idealnie dopasowaną do wysokich temperatur, udowadniając tym samym, że formalny strój może iść w parze z przewiewnością i wygodą.

View Burdaffi on the source website

Tego dnia hiszpańska królowa postawiła na białą koszulę o lekko luźniejszym, niż klasycznie taliowana, kroju, którą zestawiła z granatowymi spodniami o prostych nogawkach. I to właśnie w nich tkwi sekret idealnej, formalnej stylizacji na upały, ponieważ ten model wygląda jak uszyty z tkaniny z dodatkiem lnu, co zdradzają jego miękki fason, lekko matowa faktura i swobodnie układający się materiał.

To właśnie domieszka lnu sprawia, że spodnie są znacznie bardziej przewiewne niż klasyczne chinosy wykonane z grubej bawełny czy tkanin syntetycznych. Naturalne włókna pozwalają skórze oddychać, zapewniają większą swobodę i nie opinają sylwetki, a mimo to zachowują elegancki charakter stylizacji. Podobne modele, nie tylko w granatowym odcieniu, można znaleźć między innymi w ofercie Marc O’Polo – każdy z nich ma w składzie len.

View Burdaffi on the source website

Jakie buty założyć do pracy podczas upałów?

Tutaj sytuacja jest jeszcze łatwiejsza, a wybór znacznie większy. Do pracy wcale nie musisz zakładać zabudowanych mokasynów czy lakierowanych botków. Możesz postawić na baleriny, czółenka z okrytą piętą albo zainspirować się stylizacją królowej Letycji i postawić na wygodne espadryle. Hiszpańska monarchini regularnie sięga po eleganckie buty na podeszwie z plecionej juty – tym razem postawiła na granatowy model na niewysokiej koturnie, które idealnie uzupełniły jej elegancki, letni look. Espadryle na płaskiej podeszwie też będą dobrym wyborem.

View Burdaffi on the source website