FlashFeed

Pełny tekst

Choć wiele osób szuka szybkich sposobów na zmianę sylwetki, Gardias pokazuje, że najważniejsza jest regularność. Jej sposób odżywiania i aktywność fizyczna nie opierają się na chwilowej modzie, a długofalowych nawykach, które łatwo wdrożyć w codzienne życie.

Dorota Gardias zdradziła, ile kalorii spożywa każdego dnia

Prezenterka wyznała, że stara się nie przekraczać 2000 kcal dziennie . Z jej jadłospisu zniknęło pieczywo, a także cukier oraz większość owoców – wyjątek robi jedynie dla arbuza. Podstawę menu stanowią natomiast warzywa, które, jak podkreśla, pomagają jej czuć się lekko i dobrze na co dzień. Warto jednak pamiętać, że zapotrzebowanie kaloryczne jest kwestią indywidualną i zależy m.in. od wieku, masy ciała oraz poziomu aktywności.

Sama dieta to nie wszystko

Dorota Gardias podkreśla, że równie ważny jak sposób odżywiania jest ruch. Regularnie jeździ na rowerze, biega i wybiera górskie wędrówki. Zachęca również do szukania okazji do aktywności w ciągu dnia – nawet wybór schodów zamiast windy może być dobrym krokiem w stronę większej ilości ruchu. To właśnie połączenie zbilansowanej diety i systematycznej aktywności jest zgodne z aktualnymi zaleceniami dotyczącymi zdrowego stylu życia.

Jak obliczyć swoje zapotrzebowanie kaloryczne?

Dzienne zapotrzebowanie kaloryczne zależy m.in. od wieku, wzrostu, masy ciała, płci oraz poziomu aktywności fizycznej. Warto pamiętać, że aktywność to nie tylko trening na siłowni czy bieganie. Liczy się również tzw. spontaniczna aktywność w ciągu dnia (NEAT), o której wiele osób zapomina – spacer do sklepu, wchodzenie po schodach, sprzątanie, praca w ogrodzie czy nawet częste wstawanie od biurka. To właśnie te codzienne czynności mogą znacząco zwiększać wydatek energetyczny.

Aby oszacować swoje zapotrzebowanie, można skorzystać z internetowego kalkulatora kalorii lub wyliczyć je na podstawie podstawowej przemiany materii (PPM), a następnie pomnożyć wynik przez współczynnik aktywności (PAL), który uwzględnia zarówno treningi, jak i codzienny poziom ruchu.

Czy taki sposób odżywiania będzie dobry dla każdego?

Choć nawyki Doroty Gardias mogą być inspiracją, nie oznaczają uniwersalnego przepisu na szczupłą sylwetkę . Liczba kalorii powinna być dopasowana do indywidualnych potrzeb organizmu, a eliminowanie całych grup produktów nie zawsze jest konieczne. Eksperci podkreślają, że trwałe efekty przynoszą przede wszystkim dobrze zbilansowana dieta, regularny ruch i konsekwencja, a nie krótkotrwałe restrykcje.

Pełny tekst

Spis treści :

Szok na Wawelu. Polskie królowe nie miały pojęcia, do czego są szykowane

Randka w ciemno na Wawelu. Posłowie bezwstydnie oszukiwali królów

Ponad 170 cm wzrostu i jasne włosy? Jak naprawdę wyglądała królowa Jadwiga

Koronacja Jadwigi na króla Polski. Jak powitano małoletnią Andegawenkę?

Śmierć Jadwigi i kryzys na Wawelu. Jagiełło chciał rzucić wszystko i uciekać

Polskie królowe późnego średniowiecza nie były szykowane do rządzenia. Wychowywane według surowego ideału virgo angelicata , zamiast polityki poznawały zasady skromności, haftu i śpiewu. Gdy trafiały na Wawel, często nie znały nawet języka swoich poddanych, a z mężem widywały się po raz pierwszy w dniu ślubu. Jak młodziutka Jadwiga Andegaweńska i jej następczynie odnalazły się w świecie twardej wawelskiej dyplomacji? Oto kulisy dynastycznych mariaży, które decydowały o losach polskiej korony.

Szok na Wawelu. Polskie królowe nie miały pojęcia, do czego są szykowane

Żadna z polskich królowych późnego średniowiecza nie była przewidziana do objęcia tronu w Polsce. Żadnej też nie szykowano do tej roli, nie zapoznawały się więc one z językiem czy kulturą kraju , w którym w rezultacie przyszło im rządzić. Wszystkie niewątpliwie przeszły standardowe, jak na owe czasy, przeszkolenie w dyplomacji, obyciu, konwersacji, nauce haftu i śpiewu – na różnym poziomie, w zależności od planów wobec nich.

Ideałem średniowiecznego wychowania królewskich córek było tzw. virgo angelicata . Autorzy pedagogicznych traktatów kładli nacisk przede wszystkim na wychowanie moralne – religijność, pokorę, umiarkowanie, skromność, powściągliwość w mowie i oczywiście dziewictwo. Aby przyszła władczyni nie zajmowała się rzeczami zbędnymi, dawano jej opiekunkę , która czuwała nad nią cały czas i jeśli potrafiła czytać, kształciła ją w śpiewie i dostojnym zachowaniu, zajmując jej w ten sposób cały dzień.

Można się domyślać, że mniej nacisku położono na wychowanie i przygotowanie do objęcia rządów w przypadku Anny Cylejskiej i Zofii Holszańskiej , które po śmierci ojców wychowywały się na dworach swoich krewnych , którzy zdecydowanie mniej dbali o nie niż o swoje córki. Ale już w przypadku Elżbiety Rakuszanki , także wychowywanej na obcym dworze, mamy potwierdzenie, że zarówno ona, jak i jej brat odebrali bardzo staranne wykształcenie.

Randka w ciemno na Wawelu. Posłowie bezwstydnie oszukiwali królów

Niewątpliwie uroda przyszłych władczyń mogła wzmacniać planowane mariaże. Tak było w przypadku Zofii Holszańskiej, choć należy pamiętać, że był to jeszcze okres, kiedy nie wysyłano portretów – nawet upiększonych – kobiet . Zarówno władca, jak i jego wybranka dowiadywali się, jak wyglądają po przybyciu do Krakowa i skomplikowanych procedurach zaręczynowych, które w jego imieniu prowadzili wytypowani posłowie.

Oni to najczęściej pierwsi widzieli swoją kolejną władczynię, i nie zawsze prawdę o jej wyglądzie przekazywali monarsze. Jedynie Elżbieta Granowska miała tę przewagę, że znała Władysława Jagiełłę jeszcze z lat swojej młodości. Choć wówczas nie przypuszczała zapewne, że sama kiedyś zasiądzie u jego boku.

Ponad 170 cm wzrostu i jasne włosy? Jak naprawdę wyglądała królowa Jadwiga

Jak wyglądały przygotowania królewny Jadwigi do objęcia korony w Polsce ? Ludwik Węgierski dbał o dobre wykształcenie córek, znały łacinę i węgierski. Jadwiga uczyła się także niemieckiego z racji planów poślubienia Wilhelma. Jego podstawy poznała zapewne, przebywając na austriackim dworze.

Siostra Jadwigi, Maria, pierwotnie przeznaczona na tron krakowski, zapewne uczyła się także polskiego, czy znała go Jadwiga? Jej wybór na tron polski został ostatecznie potwierdzony dopiero wiosną 1383 roku. Możliwe, że zaczęła wówczas naukę tego języka , wcześniej zaś mogła znać jedynie kilka zwrotów. Z panami polskimi rozmawiała zapewne po łacinie . Odebrała staranne wykształcenie muzyczne, haftu, życia dworskiego, jeździła konno. Umiała czytać, nie wiadomo jednak, czy umiała pisać.

Opisując ją kronikarze przede wszystkim wychwalali urodę Andegawenki , jednak nie zachowały się żadne współczesne portrety królowej . Nie wiadomo nawet, czy powstały. Znamy jednak badania jej szczątków, które przekazały nam informacje o smukłej, wysokiej kobiecie (różne przeliczniki jej kości dawały średnią wzrostu ok. 175–178 cm) o jasnych włosach. Tak jednak wyglądała w wieku dojrzałym. Panowie polscy zapewne ujrzeli ładną, jasnowłosą, być może wyrośniętą ponad wiek 10-latkę.

Jan Długosz opisywał ją jako osobę łagodną, a przede wszystkim wstydliwą ( pudica ) , które to słowo należy tłumaczyć raczej właśnie jako skromną niż introwertyczną. Ale takie też były zasady ówczesnego wychowania przyszłych władczyń.

Koronacja Jadwigi na króla Polski. Jak powitano małoletnią Andegawenkę?

W granicach Królestwa Polskiego przywitał ją marszałek jej nowego dworu – najpewniej Przedbór z Brzezia (ostatni marszałek Kazimierza Wielkiego ). To on, w otoczeniu znamienitych panów polskich oraz osób z orszaku węgierskiego, powiódł ją do Krakowa. Tam już od pewnego czasu trwały przygotowania do koronacji.

Przyszła władczyni Polski na wozach wiozła olbrzymi posag w złocie, srebrze, naczyniach, tkaninach, klejnotach, perłach i dywanach . W połowie października w katedrze krakowskiej odbyła się uroczysta koronacja Jadwigi na króla Polski.

Śmierć Jadwigi i kryzys na Wawelu. Jagiełło chciał rzucić wszystko i uciekać

Po śmierci Jadwigi Andegaweńskiej sytuacja Władysława Jagiełły w Królestwie Polskim uległa sporej zmianie . Władca, traktowany przez część panów polskich tylko jako małżonek królowej, starał się od początku swojego panowania zebrać w koło siebie zaufanych ludzi, aby w oparciu o nich utworzyć własne stronnictwo i przeciwstawić się tzw. ugrupowaniu panów krakowskich, forsujących własną politykę.

Kiedy w lipcu 1399 roku zmarła Jadwiga, wedle Długosza władca, w związku z wygaśnięciem jego praw do tronu, zamierzał wrócić na Litwę . Powstrzymano go jednak przed tym krokiem. W końcu lipca tego roku odbyło się tajne spotkanie głównych przedstawicieli panów polskich w klasztorze cystersów w Koprzywnicy, gdzie namówiono władcę do pozostania. Po powrocie do Krakowa w otoczeniu wspomnianych panów i szeregu innych przedstawicieli polskiej szlachty doszło do powtórnej elekcji Władysława Jagiełły, tym razem jako samodzielnego władcy.

Aby umocnić te postanowienia i przysięgi zgodzono się na proponowaną jeszcze przez Jadwigę Andegaweńską – przynajmniej wedle Długosza – kandydatkę na nową żonę władcy, Annę, księżniczkę z dalekiego państwa Cylia. Trudno powiedzieć, czy przekaz kronikarza o wskazaniu swojej następczyni przez Jadwigę jest prawdziwy. Faktem jest jednak, że mariaż Królestwa Polskiego z malutkim księstwem nie był w tym momencie do niczego potrzebny.

Za Anną wszak przemawiała jedna okoliczność – była wnuczką Kazimierza Wielkiego , córką jego córki Anny z małżeństwa z Jadwigą żagańską. Dla panów polskich oznaczało to dodatkowe związanie Władysława Jagiełły z krwią piastowską. Anna, urodzona pod koniec 1380 lub na początku 1381 r., od 1394 roku wychowywała się na dworze stryja, hrabiego Cylii Hermana. Jej matka po śmierci męża, Wilhelma cylejskiego, powtórnie wyszła za mąż za Ulryka księcia Tecku i nie zabrała córki ze sobą.

Źródło : Uniwersytet Śląski

Nasza ekspertka

prof. Bożena Czwojdrak

Mediewistka z Uniwersytetu Śląskiego. Laureatka nagrody im. S. Herbsta (1999) oraz konkursu im. A. Heymowskiego (2004). Współredaktorka czasopisma „Średniowiecze Polskie i Powszechne”. Zajmuje się genealogią szlachecką i możnowładczą oraz badaniami nad dworami monarchów w Polsce późnego średniowiecza. Należy do Komisji Historycznej PAN, Towarzystwa Naukowego Societas Vistulana. Jest wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Heraldycznego oddział w Krakowie, przewodniczącą Zespołu Studiów Słowiańskich i Wschodnioeuropejskich Komitetu Nauk Historycznych PAN oraz kierownikiem Zespołu Badań nad Dworami i Elitami Władzy przy Instytucie Historii PAN w Warszawie. Współprowadząca podcast historyczny National Geographic Polska.

Pełny tekst

Spis treści:

Początki rozwoju Tajpej

Okres japoński i powojenna historia miasta

Turystyczne znaczenie miasta

Nowoczesne oblicze stolicy Tajwanu

Dlaczego warto odwiedzić Tajpej?

Położenie geograficzne miało ogromny wpływ na rozwój miasta. Tajpej znajduje się stosunkowo blisko północnego wybrzeża, a jednocześnie jest naturalnie osłonięte przez pasma górskie. Dzięki temu przez lata mogło rozwijać się jako ważny ośrodek handlowy i komunikacyjny. Obecnie stanowi serce tajwańskiej gospodarki oraz jeden z najważniejszych ośrodków technologicznych w Azji.

Klimat miasta jest wilgotny i subtropikalny. Lata bywają bardzo gorące oraz deszczowe, natomiast zimy są łagodne. Od czerwca do października region znajduje się pod wpływem tajfunów , które regularnie pojawiają się nad zachodnią częścią Oceanu Spokojnego .

Początki rozwoju Tajpej

Historia stolicy Tajwanu jest stosunkowo młoda, ale niezwykle interesująca. Zanim pojawili się osadnicy z Chin kontynentalnych, obszar obecnego miasta zamieszkiwali przedstawiciele ludów rdzennych, przede wszystkim Ketagalanowie.

Początki nowoczesnego miasta sięgają XVIII wieku , kiedy do północnej części Tajwanu zaczęli napływać osadnicy z południowo-wschodnich prowincji Chin. Powstające osady rozwijały się dzięki handlowi, szczególnie eksportowi herbaty, który w XIX wieku przyniósł regionowi znaczące korzyści gospodarcze.

Okres japoński i powojenna historia miasta

W drugiej połowie XIX wieku Tajpej zaczął pełnić coraz ważniejszą funkcję administracyjną. Dynamiczny rozwój został jednak przerwany przez wydarzenia związane z I wojną chińsko-japońską. W 1895 roku Tajwan przeszedł pod panowanie Japonii , a Tajpej funkcjonował pod nazwą Taihoku. Okres japoński pozostawił trwały ślad w przestrzeni miejskiej. Powstały budynki administracyjne oraz nowoczesna infrastruktura. Wiele charakterystycznych obiektów, które można oglądać do dziś, wywodzi się właśnie z tego okresu.

Po zakończeniu II wojny światowej Tajwan znalazł się ponownie pod kontrolą władz chińskich. Przełomowym momentem okazał się rok 1949 , gdy po zwycięstwie komunistów w chińskiej wojnie domowej do Tajpej przeniósł się rząd Czang Kaj-szeka. Od tego czasu miasto pełni funkcję stolicy państwa i pozostaje centrum życia politycznego Tajwanu.

Turystyczne znaczenie miasta

Jednym z największych atutów stolicy Tajwanu jest różnorodność. W ciągu jednego dnia można zwiedzić zabytkową świątynię, odwiedzić jedno z najważniejszych muzeów prezentujących sztukę i artefakty dawnych Chin, podziwiać panoramę miasta z wysokości ponad 500 metrów, a wieczorem wybrać się na słynny nocny targ.

Dużą rolę odgrywa również wygodny transport publiczny . Rozbudowana sieć metra pozwala szybko dotrzeć do najważniejszych atrakcji, a nowoczesne połączenia kolejowe umożliwiają sprawne podróżowanie po całym Tajwanie.

Turystów przyciągają także walory przyrodnicze. Na obrzeżach miasta znajdują się wzgórza, gorące źródła i szlaki prowadzące przez zielone krajobrazy północnego Tajwanu . Dzięki temu Tajpej może być zarówno celem city breaku , jak i punktem wyjścia do dalszego poznawania wyspy.

Najważniejsze zabytki

Dużym zainteresowaniem cieszy się Hala Pamięci Czang Kaj-szeka . Monumentalny kompleks powstał dla upamiętnienia wieloletniego przywódcy Republiki Chińskiej, który po 1949 roku przeniósł swój rząd na Tajwan. Rozległy plac, reprezentacyjne schody oraz charakterystyczna architektura sprawiają, że jest to jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w Tajpej. Sam Czang Kaj-szek pozostaje jednak postacią budzącą liczne kontrowersje. Krytycy zwracają uwagę na autorytarny charakter jego rządów oraz akty terroru.

Osoby zainteresowane historią i sztuką powinny odwiedzić Narodowe Muzeum Pałacowe . Placówka przechowuje jedną z najcenniejszych kolekcji chińskich dzieł sztuki na świecie. W zbiorach znajdują się bezcenne porcelany, malowidła oraz inne artefakty liczące nawet kilka tysięcy lat.

Nieodłącznym elementem krajobrazu miasta są również świątynie. Największą sławą cieszy się świątynia Longshan , której początki sięgają XVIII wieku. To doskonały przykład tradycyjnej architektury religijnej oraz miejsce, gdzie można obserwować codzienne praktyki duchowe mieszkańców.

Warto odwiedzić także świątynię Konfucjusza, świątynię Bao’an oraz Xingtian . Każda z nich prezentuje nieco inny charakter i pozwala lepiej poznać lokalne tradycje religijne.

Taipei 101 i nocne targi

Najbardziej rozpoznawalnym symbolem miasta pozostaje Taipei 101 . Gdy ukończono jego budowę w 2004 roku, był najwyższym budynkiem świata. Wieżowiec mierzy ponad 500 metrów i do dziś należy do najbardziej charakterystycznych obiektów Azji . Tarasy widokowe pozwalają podziwiać panoramę całego miasta oraz otaczających je gór.

Ważnym punktem na mapie miasta są również nocne targi . Szczególną popularnością cieszy się targ w Shilin, który wieczorami zamienia się w tętniące życiem centrum gastronomiczne. To właśnie tam można spróbować wielu charakterystycznych potraw kuchni tajwańskiej i poczuć atmosferę codziennego życia mieszkańców.

Nowoczesne oblicze stolicy Tajwanu

Tajpej jest jednym z najważniejszych centrów technologicznych Azji. Swoje siedziby lub regionalne biura posiadają tutaj liczne firmy związane z nowymi technologiami, elektroniką i informatyką . Dynamiczny rozwój sektora high-tech sprawił, że miasto stało się symbolem gospodarczego sukcesu Tajwanu.

Nowoczesność widoczna jest również w przestrzeni miejskiej. Obok historycznych świątyń znajdują się futurystyczne wieżowce, nowoczesne centra handlowe oraz innowacyjne rozwiązania transportowe. Mimo intensywnej urbanizacji miasto zachowuje stosunkowo wysoki poziom komfortu życia, a liczne parki i tereny zielone pozwalają odpocząć od wielkomiejskiego zgiełku.

Dlaczego warto odwiedzić Tajpej?

Tajpej nie jest wyłącznie nowoczesną metropolią ani jedynie historycznym ośrodkiem pełnym zabytków. Jego siłą pozostaje różnorodność oraz umiejętne łączenie tradycji z nowoczesnością.

Podczas zwiedzania można jednocześnie poznawać historię regionu, podziwiać wyjątkową architekturę, odkrywać lokalną kulturę i korzystać z udogodnień jednego z najlepiej rozwiniętych ośrodków technologicznych regionu. To właśnie dlatego Tajpej coraz częściej pojawia się na listach najciekawszych kierunków podróży w tej części świata .

Dla osób zainteresowanych historią, kulturą, architekturą i współczesnym obliczem Azji stolica Tajwanu stanowi miejsce, które zdecydowanie warto uwzględnić w planach podróżniczych.

Źródło : National Geographic Traveler

Nasza autorka

Marzena Wardyn-Kobus

Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.

Pełny tekst

Spis treści :

Jak rozpoznać ugryzienie smoka

Coraz prostszy obraz hobbitów

Sukces bez polowania i ognia

Przez ponad dwadzieścia lat odkryty na indonezyjskiej wyspie Flores niewielki, wymarły gatunek człowieka intrygował naukowców swoimi zaskakująco rozwiniętymi umiejętnościami. Jak sądzono, mierzący około metra wzrostu ludzie, mimo niewielkich mózgów, wytwarzali złożone narzędzia, posługiwali się ogniem i polowali na dużą zwierzynę. Gatunek nazwano Homo floresiensis , a jego przedstawicieli – ze względu na niski wzrost – „hobbitami” .

Nowe badanie opublikowane w czasopiśmie „Science Advances” podważa jednak jeden z najważniejszych argumentów przemawiających za ich rozwiniętymi zdolnościami. Krótko po odkryciu szczątków H. floresiensis w jaskini Liang Bua w 2003 roku badacze natrafili na ślady na kościach stegodona – wymarłego, karłowatego krewnego słonia. Kości znajdowały się w tych samych warstwach osadów co kamienne narzędzia przypisywane hobbitom. Uznano to za dowód, że polowali na te zwierzęta , choć wniosek opierał się przede wszystkim na współwystępowaniu kości i narzędzi. – Chciałam sprawdzić, czy rzeczywiście da się udowodnić, że H. floresiensis był myśliwym, za jakiego uchodził przez dekady – mówi nam dr Elizabeth Grace Veatch , paleoantropolożka z Uniwersytetu w Tybindze i główna autorka badania.

Jak rozpoznać ugryzienie smoka

Aby odróżnić ślady zębów od nacięć pozostawionych przez narzędzia, zespół przeprowadził eksperyment w ogrodzie zoologicznym w Atlancie . Waranowi o imieniu Rinca podano kozią padlinę. Zwierzę żerowało ostrożnie i metodycznie, a badacze zebrali później 72 nadgryzione kości, tworząc zbiór wzorców śladów zębów.

Mikroskopowe porównanie tych kości z kośćmi stegodona wykazało wyraźne różnice . Ślady zębów warana z Komodo są płytkie i szerokie, niekiedy tworzą też charakterystyczny wachlarz prążków. Kamienne narzędzie pozostawia natomiast głębsze i bardziej regularne nacięcie.

Po zmapowaniu obu typów śladów okazało się, że ślady zębów warana koncentrują się w miejscach, gdzie znajdowało się najwięcej mięsa – w okolicach barków i zadu. Sugeruje to, że gady dotarły do padliny jako pierwsze. Nacięcia przypisywane hobbitom występują natomiast głównie na kościach kończyn i żebrach, a więc tam, gdzie pozostawało mniej mięsa.

– Na początku myślałam, że widzę ślady nacięć. Okazało się, że niemal wszystkie były śladami zębów warana – mówi dr Veatch.

Prof. Michael Petraglia z Griffith University, który nie uczestniczył w badaniu, uważa argumenty autorów na rzecz biernego padlinożerstwa za mocne i przekonujące . Dr Anna Kay Behrensmeyer ze Smithsonian Institution zachowuje jednak większą ostrożność. Zwraca uwagę, że rozróżnienie polowania i padlinożerstwa wyłącznie na podstawie śladów na kościach jest z natury trudne, choć przyznaje, że zastosowana metoda odróżniania śladów zębów warana z Komodo od nacięć narzędzi wydaje się przekonująca.

Coraz prostszy obraz hobbitów

To kolejne odkrycie z Liang Bua, które w ostatniej dekadzie stopniowo upraszcza obraz poznawczych zdolności hobbitów . Ich narzędzia okazały się mniej zaawansowane niż sądzono pierwotnie, a wcześniej odkryte dowody używania ognia – po ponownej analizie warstw jaskini – przypisano Homo sapiens , a nie hobbitom.

W nowym badaniu zbadano 3155 fragmentów kości stegodona. Ślady ognia znaleziono tylko na jednym żebrze , i to dokładnie na granicy warstw z czasów hobbitów i późniejszych warstw z czasów Homo sapiens. Podobnie wśród 4240 przebadanych kości szczurów żadna z warstwy hobbitów nie nosiła śladów spalenia, w porównaniu do około jednej na pięć w warstwach H. sapiens.

Sukces bez polowania i ognia

Wyniki rodzą pytanie o pochodzenie hobbitów . Czy wyewoluowali z większego Homo erectus , czy z wcześniejszego, prostszego gatunku o mniejszym mózgu i gabarytach całego ciała? Jak zauważa współautor badania dr Matthew Tocheri z Lakehead University, odpowiedź zależy od tego, czy ogień i polowanie uznamy za elementy repertuaru H. erectus – co wciąż jest przedmiotem dyskusji.

Mimo to naukowcy podkreślają, że brak polowań i ognia wcale nie oznacza porażki ewolucyjnej. Hobbici przetrwali na wyspie niemal milion lat – znacznie dłużej, niż dotychczas istnieje Homo sapiens. – Fakt, że żyli tam jeszcze 50 000 lat temu bez polowania i ognia, mówi sam za siebie – podsumowuje dr Veatch. To dowód doskonałego przystosowania do specyficznych warunków ich wyspy .

Źródło: National Geographic

Pełny tekst

Zamiast walczyć z naturalnie siwym odcieniem, część Włoszek stawia na jego subtelne podkreślenie. I efekt jest naprawdę fenomenalny! Siwizna nie wygląda jak odrost, lecz jak świadomy, elegancki i niezwykle nowoczesny element stylu. To podejście doskonale wpisuje się w trend Silver Glow, czyli subtelnego rozświetlenia siwych włosów.

Silver glow zamiast farbowania siwych włosów

O Silver Glow można coraz częściej przeczytać we włoskich wydaniach luksusowych magazynów. W podejściu tym nie chodzi już o ukrywanie siwych włosów za wszelką cenę, lecz o wydobycie ich naturalnego piękna. To trend, który stawia na świetlistość, zdrowy wygląd i subtelne podkreślenie koloru zamiast jego całkowitego przykrywania.

W praktyce oznacza to odejście od częstego farbowania na rzecz delikatnych zabiegów tonujących , takich jak bagno di colore (dosłownie koloryzująca kąpiel). Ich zadaniem jest wyrównanie odcienia, dodanie włosom połysku i zneutralizowanie ciepłych, żółtawych tonów, które z czasem mogą pojawić się na siwiźnie. Dzięki temu srebrne pasma zyskują perłowy blask , a fryzura wygląda świeżo i elegancko.

To właśnie ten efekt sprawia, że siwe włosy przestają kojarzyć się z odrostem czy zaniedbaniem. Zaczynają przypominać świadomie wybrany kolor, który jest pełen głębi, wielowymiarowy i niezwykle elegancki. Włoscy koloryści podkreślają, że kluczem nie jest zakrycie każdego siwego włosa, lecz stworzenie harmonijnej całości , w której naturalny kolor współgra z odpowiednio dobranym tonowaniem i pielęgnacją. W rezultacie fryzura wygląda lekko, nowocześnie i luksusowo.

Rozświetlenie siwych włosów u fryzjera i w domu

Silver Glow to koloryzacja, która wprowadza srebrzyste tony na białe włosy, nie naruszając przy tym ich naturalnego pigmentu. Pozwala to na grę światła i cienia, która nadaje fryzurze głębię i blask, a jednocześnie daje swobodę łatwego powrotu do naturalnego koloru – wyjaśniał włoskiemu Vogue'owi Enzo Coppola, stylista fryzur i założyciel Enzo Coppola Parrucchieri, wiodącej sieci salonów fryzjerskich w rejonie Trapani na Sycylii.

Co więcej, wraz z popularnością trendu Silver Glow rośnie również zainteresowanie kosmetykami, które nie tyle maskują siwiznę, ile pomagają wydobyć jej szlachetny charakter. W kosmetyczkach coraz częściej pojawiają się tonery do włosów odświeżające kolor między wizytami w salonie. Bardzo dużą popularnością cieszą się także maski i odżywki koloryzujące, które delikatnie ujednolicają odcień włosów i wydobywają z nich najpiękniejsze srebrzyste tony. Bardzo dobrymi opiniami w sieci uznaniem wśród stylistów fryzur cieszy się m.in. seria Silver L'Oréal Professionnel . Na szczególna uwagę zasługuje odżywka, która w samej tylko Sephorze zdobyła już prawie 120 recenzji, a jej ocena to 4,8 na 5 gwiazdek.

View Burdaffi on the source website

W swojej łazience warto też mieć fioletowe szampony , które neutralizują żółte, miedziane czy nawet zielonkawe tony, które pojawiają się na włosach blond i siwych. W tym przypadku możemy postawić na szampon tonujący L'biotica Biovax Ultra Violet for Blonds . W odróżnieniu od wielu innych produktów tego typu, jest dość łagodny dla włosów, nie wysusza ich i sam w sobie zostawia na pasmach srebrzyste odcień. Będzie więc idealny dla osób, które lubią kosmetyczny minimalizm.

View Burdaffi on the source website

Nie bez znaczenia są także sera i olejki wygładzające. Siwe włosy z wiekiem często stają się bardziej szorstkie, porowate i podatne na puszenie, przez co tracą zdolność odbijania światła. Kilka kropli lekkiego serum lub olejku wygładza łuski włosa, ogranicza elektryzowanie i nadaje pasmom jedwabistą miękkość. Dzięki temu srebrne refleksy stają się bardziej wyraziste, a cała fryzura zyskuje lustrzany połysk. W tym przypadku mamy bardzo duży wybór produktów z każdej półki cenowej.

Osobiście bardzo chwalę sobie Bioelixire Serum do włosów z olejkiem arganowym i ceramidami (wersja z czarnuszką tez jest świetna!), który w superpharm kosztuje nieco ponad 10 zł, a cudownie wygładza pasma i dodaje im blasku. Dodatkowo chroni włosy przed mechanicznymi uszkodzeniami i innymi czynnikami zewnętrznymi (w tym promieniami UV).

View Burdaffi on the source website

KÉRASTASE Gloss Absolu Glaze Drops to z kolei luksusowy produkt, który przede wszystkim maksymalnie nabłyszcza włosy . Wystarczy dosłownie kilka kropel, by pasma stały się lśniące i gładkie niczym tafla wody. Dodatkowo ten produkt świetnie radzi sobie z puszeniem włosów, nawet w bardzo wilgotnych miejscach.

View Burdaffi on the source website

Dlaczego ten trend wygląda tak luksusowo?

To zasługa światła. Dobrze wypielęgnowane siwe włosy odbijają je równie pięknie jak chłodne blondy. Gdy są odpowiednio stonowane, nabierają perłowych i srebrnych refleksów, które dodają twarzy świeżości. Właśnie dlatego coraz częściej porównuje się je do estetyki współczesnych it-girls. To estetyka niewymuszona, elegancka, ale daleka od perfekcji za wszelką cenę. W tym podejściu nie chodzi o udawanie, że siwych włosów nie ma. Chodzi o to, by wyglądały na świadomie pielęgnowane.