FlashFeed

Pełny tekst

Chociaż liczba potwierdzonych planet pozasłonecznych (tzw. egzoplanet) regularnie wzrasta i wynosi według ostatnich, lipcowych danych już 6316 obiektów, niewiele z nich przypomina Ziemię. Spośród opisanych obiektów tylko 223 to planety skaliste przypominające naszą planetarną kołyskę.

Planety skaliste i Super-Ziemie

Do kolejnej kategorii należą tzw. super-ziemie , których liczba wynosi 1801. Te egzoplanety to bardzo ciekawa kategoria. Bo chociaż w pierwszej chwili chciałoby się o nich myśleć, że przypominają naszą planetę, tylko są nieco większe, to sprawa nie jest aż tak prosta. Super-ziemie mogą być skaliste, gazowe lub mieć skład pośredni . Dopiero szczegółowe badania pozwalają stwierdzić, czy dana super-ziemia jest rzeczywiście skalista. W praktyce więc liczba planet uznawanych za skaliste w szerokim sensie wynosi gdzieś między 223 a ok. 2000 , w zależności od tego, ile super-ziemi faktycznie okaże się skalistych po dokładniejszych pomiarach gęstości.

Właśnie do kategorii super-ziemi należy odkryta w 2024 roku planeta znajdująca się około 25 lat świetlnych od Ziemi, w gwiazdozbiorze Żyrafy . Planeta GJ 3378b krąży wokół czerwonego karła . Okrąża swoją gwiazdę co 21,5 dnia, znajdując się około dziesięciokrotnie bliżej niej niż Ziemia znajduje się od Słońca .

Ponieważ czerwony karzeł emituje około 90% mniej promieniowania niż Słońce, mimo bliskości gwiazdy GJ 3378b znajduje się niemal idealnie pośrodku tzw. strefy zamieszkiwalnej , w której na powierzchni planety może istnieć ciekła woda . I to jest dobra informacja dla poszukiwaczy życia pozaziemskiego . Jednak początkowe analizy wskazywały, że GJ 3378b jest 5,26 razy masywniejsza od Ziemi, co było potencjalnie problematyczne.

Masa jest kluczowa

Dlaczego? Z analiz wynika, że powyżej pewnego progu (ok. 2–10 mas Ziemi) znacznie rośnie prawdopodobieństwo, że planeta nie pozostanie skalistym światem z cienką atmosferą, tylko zmieni się w gazowego mini-Neptuna lub przejdzie w stan skrajnego efektu cieplarnianego . Dlatego badacze przy typowaniu kandydatów do światów przyjaznych życiu preferują planety bliższe masie Ziemi. A GJ 3378 b właśnie wpadła do tej kategorii, ponieważ według najnowszych analiz jej masa spadła z 5,26 mas Ziemi do 2,3 mas Ziemi.

Nowe analizy zostały opublikowane 30 czerwca w czasopiśmie „The Astrophysical Journal”. Naukowcy ponownie obliczyli masę egzoplanety, wykorzystując instrument Habitable-zone Planet Finder, zamontowany na teleskopie Hobby-Eberly w obserwatorium McDonald Observatory w Teksasie. Urządzenie mierzy niezwykle subtelne „kołysanie się” gwiazdy wywołane grawitacyjnym oddziaływaniem krążących wokół niej planet. Dzięki temu można precyzyjniej określić masę planety oraz parametry jej orbity.

Nowe obliczenia wskazują, że GJ 3378b jest niemal na pewno planetą skalistą . Wskazują również, że może posiadać atmosferę o ciśnieniu zbliżonym do ziemskiego. W konsekwencji rosną szanse, że mogłyby tam istnieć organizmy pozaziemskie .

W poszukiwaniu życia pozaziemskiego

To oczywiście dużo za wcześnie, by odkorkowywać szampany. Przede wszystkim nie mamy pewności, czy planeta ma atmosferę. Względnie niewielka odległość między planetą a jej gwiazdą mogła sprawić, że ewentualna atmosfera została z czasem zdmuchnięta przez wiatr gwiazdowy. Podobny proces prawdopodobnie doprowadził do utraty atmosfery i dawnych oceanów na Marsie wskutek działania promieniowania słonecznego.

Dopiero gdy kolejne obserwacje i analizy potwierdzą istnienie atmosfery, można będzie szukać w niej tzw. biosygnatur , czyli m.in. charakterystycznych gazów, których obecność (lub kombinację) trudno wytłumaczyć wyłącznie procesami geologicznymi czy chemicznymi, bez udziału organizmów żywych. Wśród gazów tych znajdują się m.in. tlen, ozon i metan. Dalsze badania, które – miejmy nadzieję – potwierdzą istnienie wokół GJ 3378b atmosfery, są już zaplanowane.

Źródło: LiveScience

Nasza autorka

Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka

Dziennikarka i pisarka zajmującą się tematyką popularnonaukową, głównie kosmosem. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, przygodę z mediami rozpoczęła ponad 20 lat temu w redakcji „Życia Warszawy”. Poza pisaniem o polskiej i światowej nauce na łamach „National Geographic” współpracuje m.in. z „Wysokimi Obcasami” i kilkoma magazynami premium. Współautorka trzech bestsellerowych książek: „Człowiek – istota kosmiczna”, „Kosmiczne wyzwania” i „Odważ się robić wielkie rzeczy”. Ambasadorka Śląskiego Festiwalu Nauki. Pracuje w Centrum Badań Kosmicznych PAN i współpracuje z polskim Obserwatorium Cerro Murphy w Chile (OCM), którym zarządza CAMK PAN.

Pełny tekst

„Uwolnić orkę” znów trafia na radar Hollywood - tym razem jako projekt przygotowywany przez Warner Bros. Pictures oraz studio AGBO należące do braci Russo. Zapowiedziano „nowe wyobrażenie” filmu z 1993 roku , a nie prostą próbę odtworzenia klasyka scena po scenie. Za scenariusz odpowiadają Mary-Margaret Kunze i Jade Halley Bartlett , natomiast szczegóły fabuły oraz nazwisko reżysera pozostają nieujawnione.

Nowe wyobrażenie zamiast odtwórstwa, czyli jak dziś wraca się do klasyków

W świecie kina to rozróżnienie ma znaczenie: „nowe wyobrażenie” sugeruje bardziej swobodny gest twórczy niż bezpośredni remake. Warner Bros. i AGBO sygnalizują więc, że historia ma wrócić nie jako muzealny eksponat z lat 90. , lecz jako opowieść opowiedziana współczesnym językiem — z innym rytmem, inną wrażliwością i najpewniej nowymi akcentami.

Na tym etapie wiadomo tyle, ile powinno rozpalać ciekawość, ale nie pozwala jeszcze układać fabuły w głowie jak gotowej stylizacji: projekt jest na wczesnym etapie, bez ujawnionych konkretów dotyczących obsady czy kierunku realizacyjnego. Jednocześnie nazwiska scenarzystek — Mary-Margaret Kunze oraz Jade Halley Bartlett — ustawiają ton komunikatu: to nie ma być sentymentalny powrót na zasadzie „kiedyś było lepiej”, tylko próba znalezienia emocji, które wciąż działają, gdy zmienia się kontekst kulturowy.

Dlaczego „Uwolnić orkę” wciąż działa na emocje widzów

Oryginał z 1993 roku z apisał się w pamięci widzów jako kino o prostym, ale intensywnym ładunku emocjonalnym: Jesse, chłopiec szukający bliskości i bezpieczeństwa, nawiązuje więź z przetrzymywaną w niewoli orką Willy i próbuje doprowadzić do jej uwolnienia. To opowieść o relacji, odpowiedzialności i o tym, jak silna potrafi być decyzja, by nie odwracać wzroku.

Do dziś wracają też elementy, które stały się częścią popkulturowego kodu lat 90.: finałowa scena ze skokiem orki oraz utwór „Will You Be There” Michaela Jacksona , natychmiast rozpoznawalny nawet dla tych, którzy filmu nie widzieli od dekad. Ten zestaw — emocjonalna narracja, mocny finał i muzyczny podpis epoki — sprawił, że tytuł urósł do rangi rodzinnego klasyka, który „pamięta się ciałem”, a nie tylko z opisu.

Właśnie dlatego nowy projekt budzi uwagę: dotyka historii, która dla wielu widzów była pierwszym filmowym spotkaniem z tematem niewoli zwierząt i z pytaniem o granice ludzkiej dominacji. To wątek, który dziś brzmi inaczej niż w latach 90., bo publiczna wrażliwość i język rozmowy o naturze stały się bardziej precyzyjne.

Bracia Russo i Warner Bros. stawiają na markę, ale stawka jest większa niż nostalgia

Zaangażowanie Warner Bros. Pictures oraz AGBO braci Russo to sygnał, że projekt traktowany jest poważnie produkcyjnie — i że ma trafić do szerokiej widowni, która lubi zarówno znane tytuły, jak i świeże interpretacje. Wokół takich powrotów zawsze rodzi się dyskusja o tym, dlaczego Hollywood tak chętnie sięga po rozpoznawalne marki: to sposób na zainteresowanie widzów i jednocześnie ograniczenie ryzyka.

Jednak w przypadku tej historii samo odświeżenie tytułu nie wystarczy. Jeśli „Uwolnić orkę” ma wrócić w nowej odsłonie, będzie musiało utrzymać to, co w oryginale było najważniejsze: emocje opowiedziane bez cynizmu i relację, która nie potrzebuje fajerwerków, by poruszyć.

Można spodziewać się nowoczesnych efektów specjalnych oraz zupełnie nowej obsady, ale klucz pozostaje ten sam — czy film znajdzie współczesny sposób, by opowiedzieć o wolności tak, by znów stała się osobistą sprawą widza.

A jeśli macie ochotę wrócić do wspomnień z dzieciństwa i obejrzeć oryginał to film „Uwolnić orkę” jest dziś dostępny na Prime Video.

Pełny tekst

W segmencie urządzeń do pielęgnacji twarzy priorytetem staje się precyzja działania, a nie siła nacisku. LAUVÉE L1 wpisuje się w ten trend, wykorzystując rytmiczne wibracje o mniejszej amplitudzie, które mają imitować delikatny masaż manualny. Zamiast mechanicznego złuszczania, urządzenie koncentruje się na efektywnym usuwaniu zanieczyszczeń przy jednoczesnym stymulowaniu mikrokrążenia. Czy ta nowość w Polsce wpisuje się w trend na BHL first?

Jak działa szczoteczka LAUVÉE L1 i na jakiej technologii bazuje?

Urządzenie w formie szczoteczki do twarzy wykorzystuje opatentowaną technologię DMC SYSTEM, która łączy oczyszczanie z łagodną stymulacją skóry. Szczotka ma usuwać zanieczyszczenia, nadmiar sebum, martwe komórki naskórka i makijaż, a jednocześnie wspierać efekt gładszej, bardziej świetlistej cery. Pełny rytuał ma zajmować 35 sekund.

Dzięki opatentowanemu mechanizmowi pulsacyjnych wibracji oraz antybakteryjnej, silikonowej głowicy, gadżet ma usuwać makijaż, ale też robić to dwa razy skuteczniej niż mycie manualne. Sprzęt inspirowany jest technikami masażu Kobido i akupresury. To sprawia, że urządzenie stymuluje mikrokrążenie, pobudza produkcję kolagenu oraz wykonuje drenaż limfatyczny poprawiający owal twarzy. Kluczowym atutem ma być zwiększenie efektywności nakładanych kosmetyków. Po takim rytuale cera może wyglądać świeżo, a kosmetyki pielęgnacyjne lepiej rozprowadzać się na gładkiej, dokładnie oczyszczonej powierzchni.

Do czego najlepiej sprawdzi się francuska szczoteczka?

LAUVÉE L1 będzie najciekawsza dla osób, które lubią uczucie bardzo czystej, ale nie ściągniętej skóry po myciu. Może być dobrym wyborem przy cerze z widocznymi porami, skłonnością do przetłuszczania albo przy codziennym makijażu, gdy samo mycie dłońmi wydaje się zbyt powierzchowne. Przy cerze bardzo reaktywnej warto zacząć ostrożnie, od niższej intensywności.

Jak używać szczotki do twarzy?

Szczotkę stosuje się z produktem oczyszczającym, prowadząc ją po wilgotnej skórze bez dociskania. Silikonowa głowica jest wodoodporna, więc urządzenie można włączyć do rutyny pod prysznicem lub podczas wieczornego demakijażu.

Szczotkę LAUVÉE L1 stosuje się na wilgotnej skórze twarzy w połączeniu z produktem oczyszczającym, prowadząc ją lekko i bez docisku, tak aby silikonowa głowica miała stały, ale delikatny kontakt ze skórą. Urządzenie wykonuje rytmiczne ruchy wibracyjne, dlatego nie wymaga intensywnego pocierania. Wystarczy powolne przesuwanie po powierzchni twarzy. Po zakończeniu skórę należy spłukać wodą, a samą szczotkę oczyścić.

Co sądzicie o takim produkcie? Jeśli szukacie innych rozwiązań, sprawdźcie też poniższe propozycje.

View Burdaffi on the source website