FlashFeed

Pozostałości zwierząt znajdowane podczas wykopalisk archeologicznych często pozwalają odtworzyć dietę, gospodarkę i codzienne życie dawnych społeczności. Czasem jednak dostarczają informacji znacznie dziwniejszych. Tak stało się w przypadku szczątków czterech gęsi odkrytych w XVII-wiecznej latrynie na terenie Brandenburgii. Analiza kości wykazała, że należały one do rzadkiej odmiany ptaków hodowanych ze względu na nietypowy wygląd.Odkryto kości czubatych gęsiBadacze opisali swoje odkrycie na łamach czasopisma naukowego „International Journal of Paleopathology”. Kości ptaków odnaleziono podczas prac archeologicznych prowadzonych w latach 2021–2023 w miejscowości Flecken Zechlin w Brandenburgii. Badania towarzyszyły renowacji historycznego budynku stojącego nad jeziorem Schwarzer See. Miejsce to przez setki lat było związane z lokalnymi elitami. Należało do cystersów, chrześcijańskich biskupów i przedstawicieli arystokracji. W XVII wieku funkcjonowała tu rezydencja wykorzystywana między innymi jako dwór myśliwski.Wśród setek odnalezionych szczątków zwierzęcych naukowcy natrafili na cztery wyjątkowo dobrze zachowane czaszki gęsi domowych. Wszystkie pochodziły z osadów wypełniających XVII-wieczny szyb latrynowy. Choć początkowo nie wydawały się szczególnie interesujące, dokładniejsze oględziny ujawniły osobliwe zmiany w budowie czaszki. W okolicy kości ciemieniowych znajdowały się otwory o różnej wielkości, które nie były wynikiem uszkodzeń pośmiertnych. U jednego z osobników otwór miał około 15 mm średnicy i obejmował znaczną część sklepienia czaszki. Gęsi czubek to sprawa człowiekaAutorzy badania podkreślają, że kości nie nosiły śladów działania ognia, obróbki rzeźniczej ani uszkodzeń spowodowanych przez zwierzęta. Krawędzie otworów były gładkie, a ich wygląd wskazywał, że zmiany powstały jeszcze za życia ptaków. To naprowadziło badaczy na trop rzadkiej cechy spotykanej u niektórych ras drobiu. Chodzi o tzw. czubatość, czyli mutację powodującą powstawanie charakterystycznego pióropusza. Cecha ta występuje między innymi u niektórych ras kur, kaczek i gęsi, np. rzymskich.– Przypominały kury czubate, a gdy podobieństwo do kaczek czubatych stało się oczywiste, przypomniały mi się obrazy d’Hondecoetera. To obrazy holenderskiego artysty, które przedstawiały gęsi czubate i powstały mniej więcej w tym samym czasie, gdy ptaki te żyły w XVII-wiecznych Niemczech – powiedziała Maaike Groot, badaczka z Freie Universität Berlin i autorka badania.Zdaniem autorów publikacji odkryte w Brandenburgii czaszki należały właśnie do takich czubatych gęsi. Ich obecność na stanowisku archeologicznym sugeruje, że ptaki o nietypowym wyglądzie były hodowane w tym regionie już w XVII wieku. To ważna informacja, ponieważ podobne znaleziska są rzadkie, a źródła historyczne nie zawsze pozwalają ustalić, kiedy i gdzie rozpowszechniły się poszczególne odmiany udomowionych zwierząt gospodarskich.Wyjątkowy wygląd ma swoją cenęChoć dla hodowców ptaków stanowi atrakcyjny element wyglądu zwierzęcia, wiąże się również ze zmianami w budowie czaszki. W niektórych przypadkach kości sklepienia czaszki nie zrastają się całkowicie, pozostawiając otwór przykryty jedynie tkankami miękkimi. Jednak ta ingerencja w wygląd ptaków miała swoją cenę.Według autorki badania może to powodować wysoką śmiertelność, słabą koordynację, a nawet utratę wzroku i słuchu u niektórych dorosłych osobników. Jednak dowody nie zawsze są jednoznaczne. – Obecność i rozmiar czuba nie pozwalają wiarygodnie przewidzieć nieprawidłowości anatomicznych ani behawioralnych – zauważa Groot, wyjaśniając, że niektóre kaczki z dziurami w głowie żyją całe życie bez widocznych problemów, podczas gdy inne cierpią.Badacze zwracają uwagę, że stanowisko w Flecken Zechlin było związane z przedstawicielami wyższych warstw społecznych. Możliwe więc, że niezwykłe gęsi pełniły nie tylko funkcję użytkową, ale także reprezentacyjną. – Gęsi czubate mogły być trzymane dla celów wystawowych i prestiżowych – powiedziała Groot. Zwierzęta o rzadkich lub efektownych cechach wyglądu często stanowiły oznakę prestiżu, podobnie jak egzotyczne rośliny czy kosztowne przedmioty sprowadzane z odległych regionów Europy.Źródło: International Journal of PaleopathologyNasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal+, obecnie pracuje w RMF FM. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu. Pisze przede wszystkim o archeologii i przyrodzie. Prywatnie bardzo zainteresowany polityką.

Krytycy filmowi pełnią ważną rolę - ich opinie pomagają porządkować kino, analizować je z różnych perspektyw i dostrzegać elementy, które nie zawsze są widoczne na pierwszy rzut oka. Czasem jednak patrzą na film przez zupełnie inne kryteria niż widzowie: strukturę, narrację, warsztat czy spójność formalną. Widzowie z kolei często nie rozkładają historii na części pierwsze - odbierają ją intuicyjnie, emocjonalnie, „sercem”.I właśnie przy takich opowieściach jak „Pan Church” ta różnica staje się szczególnie widoczna. To film, który nie potrzebuje wielkich analiz, by zadziałać - wystarczy pozwolić mu wybrzmieć. Bo są historie, które nie konkurują o perfekcję, tylko o emocje. A te widzowie często rozpoznają szybciej niż jakiekolwiek recenzje.„Pan Church” - poruszający film na Netflix Marie wychowuje małą Charlie sama i słyszy diagnozę, która brutalnie zawęża horyzont planów. Wtedy w ich progu pojawia się Henry Church – kucharz przysłany z jasnym zadaniem: ma gotować przez sześć miesięcy, tyle, ile Marie rzekomo zostało. Tylko że czas mija, a Henry nie znika z ich życia. Zostaje na dłużej, a ta cicha obecność zaczyna układać codzienność na nowo.Punkt wyjścia jest niemal ascetyczny, jak w kameralnym teatrze psychologicznym: dom, w którym liczy się każdy dzień, i człowiek z zewnątrz, który ma „po prostu” gotować. A jednak „Pan Church” rozgrywa się przede wszystkim w tym, co niewypowiedziane. Relacja rodzi się nie z wielkich deklaracji, tylko z rytuałów: powtarzalnych posiłków, ciszy w kuchni, porządku przy stole. To właśnie w tej codzienności kryje się napięcie – bo kiedy umowa miała trwać pół roku, a trwa znacznie dłużej, pojawia się pytanie nie o formalności, lecz o więź.Historia jest opowiadana z perspektywy dorosłej Charlie, która wraca pamięcią do czasu, gdy Henry stał się kimś więcej niż „kucharzem do wynajęcia”. Ten wybór narracji nadaje opowieści szlachetną miękkość: widz od początku czuje, że w tej historii jest sens, ale droga do niego nie będzie podana na tacy. „Pan Church” nie goni za efektami – buduje emocje warstwa po warstwie, w tempie, które bardziej przypomina dojrzewanie uczuć niż filmową fajerwerkową dramaturgię. View oEmbed on the source website Eddie Murphy bez maski komedii: rola, która zmienia optykę W głównej roli pojawia się Eddie Murphy i to jest jedna z tych decyzji obsadowych, które pracują na film jeszcze zanim padnie pierwsze słowo. To jego pierwsza rola filmowa od czterech lat i zarazem kreacja wyraźnie odklejona od komediowego wizerunku: Henry mówi niewiele, nie próbuje zjednywać otoczenia dowcipem, jest raczej spokojem i skupieniem niż energią. W efekcie każda pauza i każdy gest mają tu wagę, jakby kamera była bliżej niż zwykle.W obsadzie są też Britt Robertson jako Charlie i Natascha McElhone jako Marie, a obok nich m.in. Xavier Samuel, Lucy Fry, Christian Madsen oraz McKenna Grace. Ciekawostką pozostaje fakt, że pierwotnie rolę Henry’ego miał zagrać Samuel L. Jackson, ale zrezygnował z powodów harmonogramowych. Ostatecznie to właśnie Murphy nadaje postaci ton, który trudno pomylić z jakimkolwiek innym – bardziej dyskretny, mniej oczywisty, a przez to zaskakująco poruszający.Za kamerą stoi twórca, który nie boi się ciszy Film „Pan Church” to dramat z 2016 roku w reżyserii Bruce’a Beresforda. Scenariusz napisała Susan McMartin, opierając go na własnej historii, co czuć w detalach: w sposobie, w jaki opowieść unika taniej sensacji, a zamiast tego wybiera konsekwencję uczuć i codzienności. Za zdjęcia odpowiada Sharone Meir, muzykę skomponował Mark Isham. Całość trwa 104 minuty – i to czas, w którym film rozkłada emocje jak dobrze skrojony płaszcz: bez pośpiechu, z dbałością o proporcje.Henry pozostaje postacią tajemniczą, z życiem toczącym się także poza domem Marie. Film odsłania jego sekrety ostrożnie, bez nerwowych skrótów. Ta decyzja sprawia, że finał nie jest tylko zakończeniem wątków, lecz emocjonalnym domknięciem relacji, która rosła latami i wymykała się prostym definicjom.Widzowie są zgodni, krytycy bardziej wstrzemięźliwi, a Netflix daje szansę na własny werdykt Odbiór „Pana Churcha” wyraźnie pokazuje, jak różnie potrafimy reagować na kino oparte na relacji. Film ma ocenę 7,6/10 na IMDb przy ponad 33 tys. głosów, a Metascore wynosi 37, co wskazuje na chłodniejszy ton recenzji krytyków. Jeśli jednak w kinie szuka się historii, które zostają pod skórą nie przez zwroty akcji, lecz przez uważność na człowieka, ten tytuł potrafi trafić w czuły punkt.„Pan Church” jest dostępny na Netflix – a to najlepsza wiadomość dla tych, którzy lubią wybierać seanse jak perfumy: nie według mody, tylko według nastroju. Tu liczy się spokój, ciepło i elegancja opowiadania, które nie podnosi głosu, żeby zostać usłyszane.

Jeśli w gorące dni nie zawsze jesteś fanką sukienek, Magda Lamparska ma propozycję, która może Ci się spodobać. W jednej z ostatnich stylizacji aktorka postawiła na czarny, lniany komplet, udowadniając, że latem można wyglądać stylowo i czuć się komfortowo nie tylko w klasycznej maxi. To jeden zestawów, które sprawdzają się od porannej kawy w mieście po wieczorny spacer, a przy okazji wpisują się w trend na naturalne tkaniny i niewymuszoną elegancję.Latem 2026 Magda Lamparska wybiera lniany komplet zamiast sukienkiTego lata Magda Lamparska znalazła sposób na upały” aktorka stawia na czarny komplet z lnu. Na letnim przyjęciu aktorka pojawila się w czarnym total look’u: luźnym, koszulowym topie na szerokich ramiączkach i falbankowym wykończeniem oraz dopasowanych do niego szortach. Dodatki? 100% minimalizmu – japonki i delikatna biżuteria utrzymują look w codziennym, niewymuszonym klimacie. W tym zestawie można przechodzić cały dzień: jest idealny na spacer czy wyjście z przyjaciółkami. Czarny top i szorty to ulubiony total look stylowych FrancuzekProsty czarny komplet to jedna z najbardziej uniwersalnych baz letniej garderoby. Nic dziwnego, że Francuzki go uwielbiają i noszą go na każdą możliwą okazję. A oto kilka sprawdzonych sposobów na stylizację takiego setu jak z paryskich ulic:W wersji office chic. Zarzuć na ramiona lnianą marynarkę oversize i dodaj skórzane klapki lub eleganckie mule. Minimalistyczna torebka i subtelna biżuteria nadadzą stylizacji profesjonalnego charakteru.W stylu athleisure. Postaw na białe sneakersy, sportową czapkę z daszkiem i dużą shopperkę. To wygodny zestaw na aktywny dzień w mieście lub podróż.W klimacie preppy. Dobierz klasyczne loafersy, pasek ze złotą klamrą i lekką koszulę przewiązaną na ramionach. Taki look wygląda elegancko, ale pozostaje niezobowiązujący. View Burdaffi on the source website Na wieczorne wyjście. Wystarczy zamienić płaskie buty na sandałki na obcasie, dodać małą torebkę na łańcuszku i efektowne kolczyki. Czarny total look od razu nabiera bardziej wyrafinowanego charakteru.W stylu summer chic, jak Magda Lamparska. Aktorka postawiła na minimalistyczne dodatki, które świetnie podkreślają charakter czarnego kompletu. Wystarczy dobrać skórzane japonki, duże okulary przeciwsłoneczne i prostą torebkę w neutralnym kolorze, by stworzyć wakacyjny look inspirowany francuskim luzem.